Turin Brakes is typisch zo'n bandje waar ik indertijd verliefd op ben geworden. Ik zag ze voor het eerst in het voorprogramma van Travis: het rammelde (door technische problemen) aan alle kanten, maar ik was verkocht. Ik ging op zoek naar de cd en was nu echt helemaal om. Het is ook nog eens een bandje die lekker klein is gebleven (i.t.t. b.v. Coldplay die ik al snel moest gaan "delen" met het grote publiek).
Het debuut van Turin Brakes koester ik nog steeds, de tweede deed me helaas wat minder (m.u.v. een nummer als Painkiller).
En dan nu de cruciale derde:
They Can't Buy the Sunshine. Mijn eerste reactie was "Is dit Turin Brakes ?". Ja de stem van zanger Olly Knights is gelijk herkenbaar, maar wat een luchtige vrolijkheid. En ik vind het nog goed ook. Een prima opener waar ik gelijk door rechtop ging zitten.
Dan komt Red Moon er achteraan. En ook hier een heldere produktie en het tempo ligt beduidend hoger dan we van de heren gewend zijn. Maar ook nu weer een perfect popliedje. Ik was al vrolijk door de opener, maar nu ben ik het al helemaal. Potverdrie.....ze hebben er zin in !
Forever is typisch zo'n rustig nummer die zo op Ether Song had kunnen staan. Een mooi liedje, maar ik hoor ze nu toch wel heel graag van die vrolijke nummers zingen. Geeft niks: want dit is de stijl waar ik indertijd voor ben gevallen.
Asleep With the Butterflies is ook een nummer dat wat meer up-tempo is dan voorheen. Beetje funky invloeden er in, en we horen duidelijk dat de richting duidelijk een andere kant op is gegaan, terwijl dit de herkenbaarheid niet heeft aangetast.
De single Fishing for a Dream ligt een beetje in het straatje van Badly Drawn Boy. Een lekker nummer met (ja ja nu weten we het wel) een vlotter tempo. Prima keuze geweest om dit als eerste single uit te brengen, maar of het nu gaat zorgen voor de grote doorbraak betwijfel ik ernstig.
Road to Nowhere is geen cover van de Talking Heads hit. Wat dan wel ? Een mooi, meeslepende song waar de meerstemmige zang waar Turin Brakes zo bekend om staat goed uit de verf komt. Grappig is dat velen denken dat de 2e stem verzorgd wordt door Gale Paridjanian, maar dat is dus niet zo: Olly Knights zingt alle stemmen in op de studio-albums. "Remember the sun where The Beach Boys were playing".....aha, nu snap ik hem.
Over and Over is wat meer rock, nou ja rock in Turin Brakes begrippen dan. Het "stampt" lekker weg. Voor mij persoonlijk een iets mindere song van deze cd.
Last Clown heeft een soul-inslag. Het is duidelijk ook weer een andere vorm die ze toepassen binnen hun eigen inmiddels vertrouwde geluid. En aan het eind krijgen we dan ook nog eens een jazzy melodietje te horen !
Above the Clouds start met een lijzig 1-2-3-4. Wat volgt is een mooi klein liedje die mij wel raakt. Een beetje in de stijl van een artiest als Tim Hardin (of kom ik nu aan een wel heel grote kleine naam

?). Persoonlijke favoriet !
Building Wraps Round Me valt op door het staccato gitaarspel. Het combineert de Turin Brakes oude stijl met een lichte country invloed. Een werkelijk zeer goed nummer: een hoogtepunt op de cd.
Jackinabox laat ook duidelijk weer dat andere geluid horen. Inmiddels ben je er als het goed is wel al aan gewend geraakt. Hier duikt de funky swing weer op. Lekker zomers nummer in elk geval.
De officiele afsluiter is de song Come and Go. Hier hoor je een luchtig zomerbriesje door het nummer waaien. Het is een beetje jazzy en maakt meer gebruik van electronica, iets waar ik dus wel even aan moest wennen (zou dit dan de volgende stap gaan worden ?). Aan het einde worden we nog even verrast met een secret track. Om heel eerlijk te zijn geloof ik het nu wel met die hidden tracks (een grap die volgens mij voor het eerst op Nirvana's Nevermind opdook, en dan ook nog eens niet op alle versies).
Dan de eindconclusie: Jackinabox is een album dat zeker nieuwe fans kan opleveren, maar of dat gaat gebeuren weet ik zo net nog niet. Oude fans zullen in 2 kampen verdeeld raken: of ze balen dat dit geluid meer pop en zomers is i.p.v. herfstachtig en droevig.
Ik zelf vind het echt geweldig, misschien ook omdat ik Painkiller (Summer Rain) van de voorganger Ether Song zo enorm waardeer. Ik vind dit album dan ook leuker dan Ether Song, maar The Opimist LP blijft toch wel de onbetwiste nummer 1 voor mij. Voor nu geef ik 4,5 ster (met het risico dat het op lange termijn toch misschien bijgesteld moet gaan worden naar beneden: te veel luchtigheid is niet altijd goed

). Maar die beoordeling is wel degelijk met de verwachting dat dit zo blijft........we zullen zien.