Tiamat - Clouds (1992)

Uitstekend album van Tiamat.

Na The Astral Sleep (1991) ging Tiamat vrolijk verder met het integreren van meer symfonische klanken in wat begon als zware doom/ death of, zo je wilt, doom/ dark metal.

Clouds ligt precies tussen het vroege Tiamat (Sumerian Cry en The Astral Sleep) en het latere Tiamat (vanaf Wildhoney) in, maar dit album dient niet onderschat te worden.
Nog steeds is het, na Wildhoney en A Deeper Kind of slumber, het voor mij absoluut beste album van deze band.

Clouds staat bol van de zware, donkere slepende songs. In A Dream en The Sleeping Beauty kwam men nog jaren tegen op concerten en voldoen prima voor de duistere metalfan. A Caress of Stars en Undressed zijn zo mogelijk nog donkerder en slepender, en zijn mijns insziens de beste twee songs van dit duistere werkje.

Prima album vol duistere songs dus.

Duistere hoes ook Ik kan hem nauwelijks zien.

Ik heb even een betere afbeelding van de hoes doorgestuurd.

Sterke plaat van Tiamat, maar nét iets te onconstant. Van de acht nummers steken er wat mij betreft twee met kop en schouders boven de rest uit en dat zijn A Caress of Stars en het slotnummer Undressed. En laten dit nu net de nummers zijn die een opstap zijn geweest naar het geweldige Wildhoney!

Grappig, ben niet de enige dus.

Lang niet meer gehoord trouwens, dit album, maar dit vond en vind ik inderdaad nog steeds de twee beste songs.

Heerlijk duister album, maar inderdaad net iets te inconsistent om de hele lengte te blijven boeien, in tegenstelling tot Wildhoney en vooral A Deeper Kind of Slumber.

Ik ben trouwens altijd vooral liefhebber geweest van de meer duistere, donkere, trage en slepende songs van de band. Op elk album vind ik dat soort songs de beste, valt me steeds op.

Clouds was weer een volgende stap waarmee Tiamat bewees een pionier te zijn op het gebied van de met gothische wavetapijten aangeklede death/doom. Met prachtige evocaties zoals het hierboven aangehaalde A Caress Of Stars en Sleeping Beaty ging de band weer net een stap verder op de weg die met The Astral Sleep werd ingeslagen.

Toch moet me van het hart dat de experimenteerdrang nog niet in een bunkerharde mal gegoten bleek te zijn. Johan Edlund wilde kennelijk van zijn grunts af, maar het Sisters Of Mercy-achtige wave gemompel dat hij later zou gaan bezigen zou in een te schril contrast komen te staan met het verder redelijk metalen kabaal dat verder op Clouds aanwezig is. Het resultaat is een soort krachteloze tussenvorm die me doet denken aan het malle geblaf van een hese herdershond die te nieuwsgierig was naar de sigaren van zijn baasje. Het kost me nog altijd moeite daar doorheen te luisteren. Vandaar mijn zo/zo waardering.

Grappige omschrijving van de ietwat aparte (zeg maar) zang van Edlund (zeker op dit album).
Ik heb Edlund's zang/stem wel eens slechter omschreven zien worden gedurende de vele jaren.

Het is al een love-it-or-hate-it stem denk ik, maar op Clouds is het inderdaad te merken dat hij iets anders wilde proberen. De zang is op dit album een stuk minder dan op latere albums, is ook duidelijk anders dan bij andere doom/death bands en ik vind de zang dan ook een iets minder aspect van dit album, maar dankzij genoemde songs en vooral dankzij het surplus aan heerlijk donkere en duistere sfeerschepping kan ik daar nog wel overheen komen.

Edlund zou redelijk snel leren, want op opvoger Wildhoney klinkt hij - ook in de gruntachtige gedeelten - al een stuk beter en verfijnder (al heeft de kristalheldere productie daar wellicht ook iets mee van doen).

Op wildhoney klinkt de zang allesbehalve krachteloos. Mee eens.

Al weer bijna tien jaar geleden dat hier wat bij geschreven werd. Ik lees commentaar op de zang. Bij het beluisteren daarnet vond ik die juist wel goed. Zonder rechtstreeks te vergelijken deed het me denken aan Rob Miller (Amebix, Tau Cross). Sterk en sfeervol album.