Matt Schofield - Anything but Time (2011)

In het grote aanbod van zingende bluesgitaristen, moet je wel wat extra's in huis hebben om met je gitaar boven het maaiveld uit te steken...Joe Bonamassa heeft dat, Chris Rea ook (vooral de latere albums) en de huidige Steve Miller draait er zijn hand ook niet voor om. Matt Schofield speelt zekers een aardig partijtje, maar blijft m.i. wat meer aan de oppervlakte en zijn zang verraad een lichte slisspraak. Degelijke plaat, maar het grijpt me niet bij mijn ballen.

Grijpen doet hij misschien niet, maar hij weet me toch aardig te kietelen op die plek (misschien kunnen we een homo-erotisch boek schrijven? ) Ik zag hem eind dit jaar optreden bij vrije geluiden op de VPRO en was onder de indruk van zijn kwaliteiten. Heb toch stevig het gevoel dat hij (in ieder geval in Nederland; gezien zijn optredens in kleine zalen) flink wordt ondergewaardeerd. Ik heb dit als een van de fijnste bluesalbums van dit jaar ervaren, een treetje onder Bonamassa welliswaar; maar ik vind dat hij niet onder doet voor al die andere geweldige artiesten die samen een 'Small Slice of the Pie' moeten delen in het bedorven muzieklandsschap.

Maar als ik het gemak zie waarmee hij speelt heb ik wél het idee dat er nog wat rek inzit en daarvoor heeft hij goede songs nodig dus ik denk dat Matt eens moet gaan praten met wat goede songwriters voor een paar knallers (nu schrijft hij samen met zijn vrouw hoorde ik). Zodat hij uiteindelijk ook jou eens bij de balletjes kan gaan grijpen.

Toch net aan 4*.

Matt Schofield is één van de beste bluesgitaristen van dit moment en wordt internationaal geprezen voor zijn meeslepende gitaarspel. Op deze vierde studioplaat laat hij wederom horen waarom hij thuishoort in de top van de bluescene. Schofield is in staat een eigen stijl mee te geven aan het bluesgenre door niet te vervallen in clichés. Zijn spel is gevarieerd en heeft diepgang. Hij schroomt niet om buiten de lijntjes van de blues te kleuren door soul, funk en jazz in zijn spel te vermengen. Schofield speelt in een trio opstelling, ondersteunt door zijn vaste kompaan Jonny Henderson op de orgel, waarbij Henderson ook de bas voor zijn rekening neemt op zijn Hammond. Daarnaast wordt de ritmesectie compleet gemaakt door drumveteraan Kevin Haynes die een lekkere New Orleans shuffle meegeeft aan deze plaat. Wederom een uitstekende plaat van dit Britse snarenwonder, die live overigens ook een sensatie is.