Toumast - Ishumar (2006)

Opnieuw een groep die behoort bij de Afrikaanse (vaak Malinese) desert-blues. De vaandeldrager van deze stroming van de Touaregs is natuurlijk Tinariwen, maar daarnaast heb je ook Tamikrest , Bombino en Etran De L'Air. En er zullen er vast nog meer zijn. Maar de groep Toumass is een nog onbekende loot aan de Sahara muziek boom en dit eerste album is uitgegeven bij het worldlabel van Peter Gabriel.

In tegenstelling tot veel andere Touaregs groepen, die eerst in Mali en omstreken actief waren en daarna naar Europa vluchten vanwege het Malinese regime, richten Toumast-songwriter en gitarist Moussa Ag Keyna en zijn nichtje Aminatou Goumar de groep op in Frankrijk, en zoals je je kunt voorstellen, brengt wonen in Parijs veel meer geluiden binnen handbereik dan wonen midden in de grootste woestijn ter wereld. En dat hoor je ook wel terug, het Parijse duo verrijkt hun sound met rock, funky omwegen en zelfs een vleugje jazz en hiphop. Moussa Ag Keyna bespeelt gitaar, Aminatou Goumar cellobas, darbouka en djembe. De andere gastmuzikanten die meespelen komen vooral uit de Parijse muziekscene. Er wordt wel in de taal van de Touaregs gezongen , maar gelukkig zijn er in het hoesje Engelse teksten beschikbaar.
Moussa 'kopieert' de vloeiende gitaren van Tinariwen en verrijkt ze met de al eerder genoemde andere stijlen, zonder de essentie van de muziek die hen inspireerde te verliezen. Producer Dan Levy heeft mogelijk ook iets te maken met de arrangementen van het album – zijn kenmerkende basspel, met veel melodieuze frases en slides, is een belangrijk onderdeel van het geluid van de plaat en heel anders dan alles wat je op andere Touareg-albums hoort.
In de teksten roept Moussa op de zaak van de vrijheid niet op te geven, het is een politieke zaak waar hij zelf ook slachtoffer van werd. Moussa raakte gewond tijdens een gevecht in de woestijn tijdens de opstand van eind jaren 80/begin jaren 90 tegen de regeringen van Mali en Niger. Zijn verwondingen brachten hem in feite naar Parijs. Hij moest de strijd opgeven, maar ontdekte dat hij zijn zaak net zo goed via muziek kon steunen.
Als duo kunnen Mousa en Aminatou niet dezelfde gezangen oproepen die de muziek van hun cultuur vormen, maar ze spelen wel in dezelfde geest, en Aminatou's incidentele huilend/krijsend gezang voegt een doordringend en opwindend accent toe aan de muziek. Samen balanceren ze behendig tussen hun muzikale erfgoed en hun eigen moderne neigingen.
'Ishumar" past binnen de desert-blues muziek , maar behoudt wel het zijn unieke, wat modernere identiteit en boeiende kwaliteit. In sommige opzichten is dit het album dat fans van westerse pop en rock het beste kan helpen om deze desert-blues muziek te ontdekken, aangezien het de dynamiek deelt met de 'gewewone 'rock. Over het algemeen is het gewoon een fantastisch album voor iedere avontuurlijke luisteraar. Een echt aanwinst in dit genre.