Comets on Fire - Field Recordings from the Sun (2002)

Rauwer dan de muziek van deze heren was rock 'n' roll zelden. Psychedelische hard-rock van de bovenste plank. Bij beluistering bedelven deze vrijbuiters u onder een hypnotische deken van ritmische vloedgolven en zagende salvo's van gitaarfeedback.

Briljante review van Julian Cope

wat een geweldig album heh

Erg lekker om gewoon op weg te rocken...ik krijg altijd sloop neigingen

Deze staat onder de categorie EP's. Is het niet gewoon een regulier album?

Erg vette plaat dit!

Vandaag samen met Masimo een Ben Chasny-dagje, en dan moet er ook een plaat van Comets On Fire langskomen. Eerlijk is eerlijk: buiten het laatste nieuwe album van Six Organs of Admittance had ik voor vandaag nog niets gehoord van Ben Chasny, ook niet van deze band dus. Ik heb net deze plaat beluisterd, en het klinkt heerlijk. Lekker rauw gitaarwerk, chaotisch, maar toch genoeg lijn om het niet te lastig te maken om te beluisteren. Dit ga ik nog meer beluisteren!

Gruwelijk goed.

Ben Chasny is vooral bekend van Six Organs of Admittance, maar hij heeft met deze band zijn beste werk afgeleverd tot nu toe wat mij betreft (al moet je dat enigszins nuanceren; ik ken niet al z’n werk). Maar een plaat die ‘Field Recordings from the Sun’ wil overtreffen, zal bijzonder sterk uit de hoek moeten komen. Deze plaat is melodieus, chaotisch, een schone warboel. Maar wat zit ik hier eigenlijk te lullen, Chasny is er pas later bij gekomen, al heeft hij wel bijdrages geleverd aan deze plaat, als ik me niet vergis. Dus kan dit inderdaad zijn beste werk zijn.

De band werd opgericht door gitarist en vocalist Ethan Miller en bassist Ben Flashman. Hun debuut werd uitgebracht op het label van Jello Biafra, een naam die punkliefhebbers met goeie smaak wel bekend in de oren moet klinken; frontman van Dead Kennedys, één van de beste punkbands ooit naar mijn mening. Een subtiel teken is dat, want Comets on Fire en Dead Kennedys hebben één ding gemeen; geniale gekte.

Op deze plaat, die ik de beste vind van de band, experimenteert men met alledaagse geluiden (zoals het geluid van een springveer), haalt men vette riffs uit de kast met wortels in de bluesrock (‘Return to Heaven’) en speelt de zang een belangrijkere rol dan de teksten. Het gaat er niet om wat er gezongen wordt, het gaat erom hoe het gezongen wordt. De vocalen zijn als het ware een extra instrument, een extra dimensie. Ze maken het geheel nog grootser, best wel speciaal.

Vreemde eend tussen al dit onverantwoord geweld is ‘The Unicorn’. De eenhoorn is sowieso een dier dat uniek is in zijn soort. Dit nummer drijft op akoestische gitaar, kalm, beheerst bespeeld. Naar het einde toe komt de galm weer opzetten, die ook kenmerkend is voor het hele album. Deze galm geeft de plaat een rommelig karakter, maar zorgt er ook voor dat heel wat dingen op hun plaats vallen. Alles heeft een functie, al zou je dat na twee luisterbeurten niet zeggen.

Voor veel mensen zal dit dan ook even door de zure appel bijten zijn. Ik zou eerlijk gezegd niet weten of dit een groeiplaat is of niet, ik was er meteen helemaal weg van. Er was iets wat me enorm aantrok, de energie, de georganiseerde chaos, de glorieuze gekte, het frivole spelplezier, misschien wel een unieke melange van dit alles. Verder kan ik ook nog hun twee laatste albums nog van harte aanbevelen. Jammer dat deze band al sinds 2006 niets meer van zich heeft laten horen.

4,5 sterren