0
geplaatst: 12 oktober 2011, 17:05 uur
De Extra Playful viel vandaag bij me in de bus.
Na een dubbele eerste luistersessie kan ik voorlopig melden dat er niks 'nieuws' te horen is, gewoon meer van hetzelfde...
Catastrofuk opent wel degelijk zoals de titel van de EP laat vermoeden speels en poppy. Met de frisheid van een boos jong oudje dat eigenlijk niks meer te verliezen heeft.
Whaddya mean by that? kabbelt net iets te lang door, terwijl Hey Ray net hetzelfde doet maar vrolijk in je hoofd gaat zitten...een kleine geschiedenis van de Koude Oorlog.
Bij Cale weet je dat elk rustig nummer zomaar ineens uit de hand kan lopen (denk maar aan Verses van op 5 Tracks), dit gebeurt jammerlijk niet op Pile a L'Heure , volledig in het Frans gezongen, gebruik makend van autotune software?
Perfection is mooi, maar ook weer niet zo heel bijzonder.
Extra Playful? Op het eerste gehoor een vrolijk niemendalletje. Of is het duidelijk gecommuniceerde spielerei voor eventueel groter werk dat er zit aan te komen.
5 Tracks was destijds schitterend, het wachten waard en een briljantje in John Cale's nillies-oeuvre. Deze EP valt wat tegen.
Benieuwd wat hij ons zal voorschotelen als we hem op 2 november in het Centre Pompidou gaan beluisteren, en ik ben vooral benieuwd hoe de Franse accent tijdens Pile a l'heure zullen ontvangen
Na een dubbele eerste luistersessie kan ik voorlopig melden dat er niks 'nieuws' te horen is, gewoon meer van hetzelfde...
Catastrofuk opent wel degelijk zoals de titel van de EP laat vermoeden speels en poppy. Met de frisheid van een boos jong oudje dat eigenlijk niks meer te verliezen heeft.
Whaddya mean by that? kabbelt net iets te lang door, terwijl Hey Ray net hetzelfde doet maar vrolijk in je hoofd gaat zitten...een kleine geschiedenis van de Koude Oorlog.
Bij Cale weet je dat elk rustig nummer zomaar ineens uit de hand kan lopen (denk maar aan Verses van op 5 Tracks), dit gebeurt jammerlijk niet op Pile a L'Heure , volledig in het Frans gezongen, gebruik makend van autotune software?
Perfection is mooi, maar ook weer niet zo heel bijzonder.
Extra Playful? Op het eerste gehoor een vrolijk niemendalletje. Of is het duidelijk gecommuniceerde spielerei voor eventueel groter werk dat er zit aan te komen.
5 Tracks was destijds schitterend, het wachten waard en een briljantje in John Cale's nillies-oeuvre. Deze EP valt wat tegen.
Benieuwd wat hij ons zal voorschotelen als we hem op 2 november in het Centre Pompidou gaan beluisteren, en ik ben vooral benieuwd hoe de Franse accent tijdens Pile a l'heure zullen ontvangen
* denotes required fields.
* denotes required fields.