Manfred Mann - The Five Faces Of (1964)

De twee in 1964 uitgebrachte debuutalbums van Manfred Mann verschillen in zo verre dat 'Do Wah Diddy Diddy' ontbreekt en 'I'm Your Kingpin', 'Mr. Angelo' en 'You've Got to Take It' op dit album zijn toegevoegd. Dat is maar goed ook, want het infantiele 'Do Wah Diddy Diddy' past totaal niet bij het door blues en boogie woogie overheersende geluid van dit album. De drie toegevoegde nummers voldoen daarentegen helemaal.

Gewend aan de grote successen van Manfred Mann in het pop stream genre, was het aanvankelijk even vreemd om Manfred Mann zo te horen, maar verrassing, verrassing, ik ben onder de indruk van de professionaliteit, het geluid en de productie. Je hoort een rijk gevarieerde instrumentatie met piano, orgel, vibrafoon, elektrische gitaar, mondharmonica en fluit. In tegenstelling tot de meeste andere beginnende bandjes, waren zij al heel goed. Hun instrumentale veelzijdigheid hielp duidelijk mee met de verrijking van hun sound. Paul Jones toont aan een goede zanger te zijn met een herkenbare stem. Soms, heel soms is het iets te gepolijst en mis je het rauwe dat bij de blues hoort. Een ander klein minpuntje vind ik de covers van de bluesklassiekers 'Hoochie Coochie Man' en 'Got My Mojo Working'. Hoewel deze blueskrakers voor de gemiddelde Europeaan anno 1964 niet bekend in de oren klonken is het tegenwoordig zo uitgekakt, dat je alleen nog maar de originele artiesten wilt horen. Afblijven dus, beter wordt het toch niet. Maar ja, ik neem het ze niet kwalijk. In de begin jaren zestig, de periode van uitgerangeerde rock'n roll artiesten en mierzoete crooners, waren de grote blues artiesten voor menig jonge muzikant idolen.
Het beste nummer vind ik 'Smokestack Lightning', een heel oud bluesnummer, zanger Paul Jones speelt hier ook verdienstelijk mondharmonica. 'What You Gonna Do?' is een soort r & b in de stijl van Van Morisson and Them. Eigenlijk zijn er geen zwakke momenten. Zelfs 'It's Gonna Work Out Fine', eigenlijk het enige nummer in de stijl van Manfred Mann zoals we hen kennen voldoet.

Kort na dit indrukwekkende debuutalbum, ging de band de commerciële kant op. Na de Beatles en de Rolling Stones behoorden ze een paar jaar, samen met o.a. de Hollies en de Tremeloes tot de subtop van de Britse hitscene. Even was het stil, maar een paar jaar later slaagde kameleon Manfred Mann met zijn progressieve Earth band er opnieuw in om successen te halen.

Toen ik opgroeide in de sixties was Manfred Mann een groep die nogal tot mijn verbeelding sprak. Dat kwam niet zozeer door hun uiterlijk (ik vond de Kinks en de Stones er veel hipper uitzien), maar puur door hun muziek. Op een of andere manier kon ik de hand leggen op dit debuut (ik was een arme scholier, dus misschien had ik het voor een habbekrats van iemand overgenomen) en ik was verbaasd over de rijke sound. De leden van Manfred Mann waren allen multi-instrumentalisten en die veelzijdigheid klinkt hier door. Voor de gitaar (Mike Vickers) was slechts een ondergeschikte rol weggelegd - het album wordt vooral gedomineerd door de toetsen van Manfred, en ook het voortreffelijke mondharmonicaspel van Paul Jones speelt een grote rol. Het album wordt beschouwd als een van de betere Britse rhythm and blues-albums, maar heeft (wat voor mij aantrekkelijk is) duidelijk hoorbare jazz-accenten. Er valt in instrumentaal opzicht genoeg te genieten, o.a. van het prachtige vibrafoonspel van Mike Hugg. Maar het sterkste punt van dit album is misschien wel de soepele zang van Paul Jones, die ook met zijn uiterlijk veel aandacht naar zich toe trok.
Na de opvolger (en een lange reeks van nog steeds beluisterbare singles) verliet Jones de groep voor een solo-carrière. Later maakte hij nog deel uit van de Blues Band die een paar aardige albums afleverden. Tegenwoordig ken ik Paul Jones vooral van een rhythm and blues-programma op BBC Radio 2.

Ik ben net te jong om dit bewust mee te hebben gemaakt. Voor mij kwam Mannfred Mann pas in beeld toen hij onder de naam Manfredd Man's Earthband ging werken. Ik was daar niet gek op, wat met zich meebrengt dat ik ook dit album altijd links heb laten liggen.
Voor mij dus nu pas de kennismaking met dit album uit 1964. Ik moet zeggen dat die me redelijk goed bevalt. Ik ben geen uitgesproken blues liefhebber, maar opener Smokestack Lightning is best goed verteerbaar. Overigens vind ik opener Do Wah Diddy Diddy van de US persing ook goed te genieten.
Ook What You Gonna Do is een positieve uitschieter waarna I'm Your Hoochie Coochie Man een beetje te gepolijst is. Daar bestaan betere covers van.
Down the Road Apiece is een favoriet van mij. Het swingt lekker. Dat geldt ook voor I've Got My Mojo Working.
Untie Me valt wat minder in de smaak, in tegenstelling tot Bring It to Jerome en Without You. De afsluiter You've Got to Take It is het weer niet.

39 in de 100 Greatest Albums of 1964, en voor nu 72e in BestEverAlbums over 1964
3,5*

Tegenwoordig is er een mooie Collection Box met alle UK albums van Manfred Mann in mini-LP format verkrijgbaar, aangevuld met de verzamelaars uit die tijd en de EP collectie. De EPs staan (nog) niet op MusicMeter zie ik, wat me een beetje verbaast, aangezien veel van de bekendere nummers daarop zijn uitgebracht.

Jaren geleden wel veel Manfred Mann met Paul Jones geluisterd via de mp3 collectie van mijn oom. Des te groter mijn verbazing dat veel van de bekende nummers in Europa dus nooit op een album zijn beland en dat de twee reguliere albums met Paul Jones dus ook vrij weinig bekend spul bevatten. Deze The Five Faces of Manfred Mann is voor een deel dan ook een nieuwe ervaring voor mij geweest. Rhythm 'n blues is niet een genre waar ik erg in thuis ben, maar op zich lijkt het me wel interessant om daar wat meer van te beluisteren. Dit album staat er vol van en bevat jazz-invloeden op momenten, en staat hoe dan ook vol van subtiele muzikale uitspattingen. De groovende drums van Mike Hugg vormen de basis; Mike Vickers op gitaar laat niet altijd van zich horen, maar wanneer je hem hoort voor een solo zit daar ook een fijne feel in; Tom McGuinness, hier nog op de basgitaar, houdt het simpel; de toetsen van Manfred Mann zijn zoals verwacht vrij dominant, maar wel smaakvol; en tot slot kent de zang van Paul Jones een sterke bluesy persoonlijkheid, welke de soms vlakke zanglijnen alsnog leven weet te brengen, en ook zijn harmonicaspel is een genot voor het oor.

Het wegblijven van de grote hits blijkt eigenlijk niet te storen. Zoals hierboven al opgemerkt hadden de pophits hier de saamhorigheid van wat schijnbaar hun live set op dat moment was doorbroken. Al blijft de omissie van bijvoorbeeld 'Hubble Bubble (Toil and Trouble)' en '5-4-3-2-1' die rond dezelfde tijd waren opgenomen opmerkelijk. De laidback versie van 'Smokestack Lightning' begint echter al gelijk goed. Favorieten zijn het gemeen gezongen 'What You Gonna Do?', het instrumentale 'Mr. Anello' met die heerlijke harmonica-riff, en de soulvolle ballade 'Untie Me'.

I'm Your Kingpin Mocht ik ooit op deze site mijn top-100 presenteren dan zou dat nummer ook een plaatsje krijgen. Merkwaardig dat dit weer zo'n song is die alleen in mijn eigen geheugen een wereldberoemde hit is geweest, wat een dijk van een nummer, ook niets van een andere band wat er in de verste verte op lijkt (of wel?)..Fijnste nummer dat ik ken van de band is echter het wat meer melancholische Come Tomorrow (dat hier niet op staat), waarschijnlijk ook alleen in mijn beleving een wereldtopper, hier op MuMe ogenschijnlijk onbemind. Ik heb een merkwaardig willekeurige muzikale opvoeding gehad denk ik dan maar. Hoochie Coochie dient natuurlijk ook aangevinkt te worden. Kan me verder goed in het verhaal van heartofsoul hierboven herkennen, ik wist nog niet dat de zanger ene Paul Jones was. Zijn stem hoort zeker thuis in het rijtje "UK blue eyed r&b en soulmeesters" met daarin Van Morrison, Eric Burdon, Colin Blunstone en Steve Winwood. Maar mogelijk zijn ook die referentiekaders een beetje verwrongen. Als iemand dit wel zo herkend en er nog meer van deze stemmen waren halverwege de 60's, naast ook Dusty Springfield natuurlijk, dan maak ik er graag kennis mee. Hier verdienen in ieder geval Paiul Jones en zijn ontzettend muzikale band alle lof.