Manfred Mann - Mann Made (1965)

Een album vol leuke en vooral vrolijke liedjes met enorme laffe lyrics.
3*

Het album begint met het nogal onzeker gezongen Since I Don't Have You. Gelukkig is in You're for Me de zang wat stabieler, maar is dit wel een leuk nummer? Look Away scoort net een voldoende, maar The Abominable Showmann niet. Een solo op de xylofoon waarbij je bijkans in slaap valt.
Watch Your Step vind ik wel een prettig nummer, net als de bluessong Call It Stormy Monday
Ook een positieve score voor I Really Do Believe. De volgende track Hi Lili, Hi Lo wekt argwaan vanwege de titel. En inderdaad is het wel erg braaf liedje. The Way You Do the Things You Do is weer prima te genieten en het intro van Bare Hugg doet me denken aan zowel 'The Avengers' als Catweazle. Het is in zijn geheel instrumentaal en een beetje een vreemde eend in de bijt.
You Don't Know Me is niet helemaal mijn ding, maar L.S.D. luistert lekker weg. I'll Make It Up to You tenslotte is een fijne bluessong.

95 in de 100 Greatest Albums of 1965 en 178 in BestEverAlbums 1965.
3*

Waar het Engelse debuut voornamelijk bestond uit de liveset van de band, was deze plaat meer een project waar speciaal over nagedacht zou zijn. Ik weet niet door wie, want zo spannend is dit niet. Voor Manfred Mann regende het in deze tijd hits als 'Come Tomorrow', 'The One in the Middle', en Dylan-covers als 'If You Gotta Go, Go Now'. Al dat spul is uitgebracht op EPs of als losse singel, maar waarom niet op de albums? De jaren 60 waren een andere tijd, dat realiseer ik me, en ik snap er niet veel van hoe de labels, managers, en muzikanten daar dachten. De Amerikaanse albums kennen die hits namelijk wel en bevatten zelfs tracks die in Engeland niet zijn uitgebracht, naar het lijkt.

Goed, goed, maar wat hebben we dan wel? Echt slecht is het nergens. Ten opzichte van het vorige album is er een verschuiving bezig naar wat meer pop, en de jazz en r'nb invloeden verschuiven iets naar de achtergrond. Een blij ei van een nummer als 'Hi Lili, Hi Lo' is een zwakker nummer van de band, maar op dit album schudt het je even wakker tussen de slaperige uitvoeringen van bluesklassiekers als 'Stormy Monday Blues'. Ook de opener 'Since I Don't Have You' is door andere bands gewoon beter gebracht. Zelfgeschreven composities als 'Bare Hugg' of 'L.S.D.' zijn niet vervelend, maar halen het weer niet bij 'Mr. Anello' of '5-4-3-2-1'. De 39 minuten voelen lang en eentonig aan, en met zo'n opzwepend genre als waar Manfred Mann zich in bevonden is dat nergens voor nodig.