Manfred Mann - Soul of Mann (1967)

Dit album is 100% instrumentaal. De liedjes zijn allemaal in jazz stijl uitgevoerd. Een deel is afkomstig van eerder uitgebrachte EP 's, een medium waar Manfred Mann graag en veelvuldig gebruik van maakte in de periode 1966-1968. Verwacht dus niet liedjes zoals je die uit de periode 1966-1969 van Manfred Mann verwachtte. Als je er voor open staat is het een heel aardig album. En het laat een compleet andere kant van de groep horen. Manfred Mann was oorspronkelijk al een jazz man.

Klopt wel iets van...

Hetzelfde gold voor Mike Vickers en Mike Hugg, die beiden ook nog goed op andere instrumenten uit de voeten konden. Vickers vond uiteindelijk de restricties van de popmuziek te benauwend en verliet de groep. Op een van die instrumentale EPs was Vickers al vertrokken, was McGuiness doorgeschoven naar gitaar en speelde Jack Bruce bas.

Een jaar of wat sprak ik met een groepje Britten die in de zestiger jaren waren opgegroeid in de wijk in Londen waar Manfred Mann hun oefenhonk hadden.
Als ze in een goeie bui waren werden ze toegelaten op de repetities, mits ze op hun plek bleven zitten. Het viel die jongens ook al op dat er tussen de gebruikelijke bekende nummers door ook spontaan jazz achtige muziek werd gespeeld.

Hoe graag ik ook naar Manfred Mann (zeker een van mijn favoriete Britse sixtiesgroepen) luister, dit (bijna) geheel instrumentale album duurt mij iets te lang, temeer daar ik de cd-uitvoering met zowel de stereo- als de monoversie bezit.
Het orgelspel van Manfred zelf is weergaloos en ook Mike Hugg op vibrafoon mag ik graag horen. Maar toch is het bijna met een gevoel van opluchting als ik op L.S.D. weer de stem van Paul Jones hoor. Ook moet me van het hart, dat ik de originelen, daar waar het om de talrijke covers gaat, veel liever hoor, zeker als het de stukken van Adderley betreft.
Mooiste nummer vind ik het werkelijk prachtige “Bare Hugg”.