Lantlôs - Agape (2011)

Na de eerste twee albums zijn mijn verwachtingen voor deze plaat behoorlijk hoog geworden. Ik ben benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben!

Eerste indruk is erg goed. Weer wat verder van traditionele black metal af en oh zo sfeervol. Neige 'zingt' weer erg sterk en ik vind het ook een echt album, dwz tracks passen bij elkaar en er zit een logische opbouw in.

Aardige eerste indruk ja, maar ik heb wel nog een paar luisterbeurten nodig voordat ik er echt een mening over kan vormen.

Erg sfeervol, inderdaad. Gaat wel nog wat tijd vergen om hier een duidelijke mening over te vormen, zoals Metalhead99 zegt, maar wat geeft het? Zo kan ik deze plaat lekker veel beluisteren, perfect excuus!

Sinds ik in 2010 ‘Ecailles de Lune’ van Alcest heb ontdekt, ben ik een geboeid volger geworden van de Fransman Neige, bezieler van Alcest. Hij zit ook in andere bands, waaronder dit Lantlôs. Hij neemt daar de vocalen voor zijn rekening, en dat doet hij erg goed. Verder bestaat de line-up die deze plaat opnam, uit twee Duitsers. Felix Wylezik is drummer, en Herbst, het creatieve brein achter dit project, staat in voor de rest. Hij heeft de songs op ‘Agape’ ook allemaal gecomponeerd, als ik me niet vergis, en speelt gitaar, basgitaar en keyboards.

‘Agape’ is de derde plaat van Lantlôs, en de eerste die ik te horen kreeg. Dat is alweer enkele maanden geleden, in de herfst van 2011, meen ik me te herinneren. Toentertijd maakte het niet bepaald een verpletterende indruk, maar het klonk wel interessant genoeg om op m’n playlist te handhaven. Ik heb het album dan een paar maanden laten liggen (verschillende redenen, waaronder de reden dat ik er niet meer aan dacht), en begin deze maand ben ik weer beginnen luisteren. Ik vroeg me af of ik dit nog goed vond, omdat het nog altijd op m’n iPod stond. Na een eerste herbeluistering bleek algauw van wel.

Ik heb ‘m deze maand toch een keer of zeven, misschien zelfs acht, opgelegd. En het blijft een meer dan prima plaatje. De songs zitten uitstekend in elkaar, het gitaarwerk wordt gedurende de 35 minuten die het plaatje telt in knappe banen gemanoeuvreerd, en ‘Agape’ klinkt ook echt als een geheel, en dat is z’n grootste sterkte.

Neige laat hier wat meer van z’n harsh vocals horen dan bij Alcest, en daar kan ik zeker niet om treuren. Ik hoor ‘m graag bezig; hij heeft kracht in z’n stem, en ook veel inleving. Past perfect bij de muziek die Herbst gecomponeerd heeft, zeg maar. Die heeft zijn wortels in de black metal, maar maakt ook uitstapjes naar post-rock (luister dan vooral naar de afsluiter), het dromerige soort metal/rock dat Alcest maakt (vooral de stukken waar Neige clean zingt) en in ‘Bliss’ krijgen we ook een intermezzo op piano, klinkt geweldig. Erg sfeervol, een verdiende rustpauze ook, want ‘Bliss’ begint als een door de waanzin op de hielen gezeten jachthond.

Er zit ook wel wat variatie in het album, wat bij dit soort muziek wel ‘ns een euvel is. Bij Lantlôs dus niet, wat nog maar eens de creativiteit onderstreept van de Duitsers (en Fransman, die ondertussen al meer dan zijn strepen alleen heeft verdiend). Meedogenloze beukstukken wisselen af met kalmere, meer contemplerende passages, en beide zorgen niet zelden voor kippenvel. Wylezik drumt trouwens bij tijden erg losjes en jazzy, en dat hoor ik erg graag in metal, omdat het voor een verfrissend en authentiek geluid zorgt. Het is spanning en ontspanning in één.

Door de relatief korte speelduur gaat mijn aandacht ook niet gauw naar iets anders uit als ik ‘Agape’ beluister. Het is een erg fraaie trip van 35 minuten, waarin je wordt ondergedompeld in een bad van rauwe zang, dromerig gitaarwerk en ijzersterke drums. Enkel ‘You Feel Like Memories’ slaagt er niet altijd in me elke keer weer in de greep te houden, maar het nummer, dat erg rustig is, en een beetje op een jam tussendoor lijkt, is toch ook wel goed. Voor minder dan dat lijken de mannen van Lantlôs het niet te doen. Wat mij betreft mogen ze nog wel even verder doen.

4 sterren