Zijn debuut van vier jaar eerder, Born Again, is toch wel van hele andere, veel betere orde. Sara Smile is typisch zo’n hobbymatig comeback album geworden dat in een jaar als 1977 echt nooit had kunnen aanslaan. J.J. Barnes brengt zijn nummers met heel veel enthousiasme, dat hoor je al meteen bij het openingsnummer The Erroll Flynn, maar hij zal menig luisteraar vast en zeker niet meekrijgen in zijn enthousiasme. Daarvoor zijn deze liedjes veel te willekeurig. Het meest leuke moment wordt dan nog geboden met – ironisch genoeg – het meest ouderwets klinkende nummer op heel het album: If You Move I’ll Fall. Eigenlijk het soort soul dat leuk is voor de oma’s en de opa’s, maar Barnes’ overdreven dramatiek bij zo’n eenvoudig nummer heeft toch ook wel zo z'n bekoorlijkheid. Ik heb zo het idee dat hij met het nummer We Can’t Hide It Anymore een paar jaar te laat was. Tekstueel heeft het best nog wat op tafel te leggen, en ik denk dat je met een wat ander arrangement best een redelijk nummer ervan kan maken (maar dan wel een die geschikt is voor de periode van pak 'm beet 1970 tot en met 1975), voor 1977-begrippen was dit echter mosterd naar de maaltijd. Je hebt de nog altijd mooie stem van J.J. Barnes, én zijn enthousiasme, en daar is alles, voor wat betreft dit album, mee gezegd. Jammer.