Slartibartfass - Schwarz Verhült (2011)

Dat niemand deze release heeft meegekregen. Een Black Metal band die het genre probeert te vernieuwen door interessante instrumenten erin te betrekken, zoals een doedelzak. Het geeft het album een epische sfeer, zonder dat het 'vuile' van Black Metal verloren gaat. Een heerlijk album!

.

Opgepikt dankzij Zware Metalen. Ik ben benieuwd.

Tja. Zoals hierboven omschreven door Metalhead99 klinkt dit Schwarz Verhüllt behoorlijk interessant. Sinds Agrypnie weet ik dat Duitsers behoorlijk interessante en vernieuwende Black Metal kunnen maken. Aan de andere kant, doedelzakken in metal doet me denken aan Tunes of War van Grave Digger, en de herinnering aan dat album doet me nog steeds koude rillingen over de rug lopen.

Aan de titels van de nummers te zien, zou dit album best eens een conceptalbum kunnen zijn, maar dat heb ik verder niet uitgezocht.
Het album begint in ieder geval met een gesproken intro. De tekst wordt ingesproken door een vrouw en zo nu en dan worden een paar woorden schreeuwend herhaald, op de achtergrond. Alsof je in een bos naar een heksensabbat aan het luisteren bent. Sfeerzettend intro dus.
Vervolgens komen er 6 hoofdstukken die bij mij net zo hard het ene oor uitvliegen dan dat ze er bij het andere ingingen. Kort samengevat: ik vind de nummers onderling inwisselbaar, de riffs blijven niet hangen en het gaspedaal wordt veel te weinig ingedrukt. Daarnaast vind ik de zanger weinig aanspreken, zowel zijn grunt als de meer gesproken delen is 13 in een dozijn. Hij weet me nergens mee te slepen en op de plekken waar er emotie in zou moeten zitten, vind ik het niet geloofwaardig overkomen.
En tot slot die doedelzak. Een leuk idee, maar niet zo goed ingepast. Het instrument neemt voor mijn gevoel deels de plaats in van een sologitarist. Prima, op zich, maar de doedelzakstukken komen me net iets te vaak uit de lucht vallen.
Tot slot mist er voor mijn gevoel een outro. Het album wordt op een uitstekende manier ingeleid, maar Kapitel VI eindigt op een weinig memorabele wijze, en dan is het album opeens afgelopen. Een gesproken outro had het album mooi af kunnen ronden.

Er is niets op dit album dat me echt tegenstaat, maar er is ook niks dat blijft hangen. Een soort van grijze Toyota dus: het zit technisch prima in elkaar, maar spannend wordt het helemaal nergens.

3.0*