Goapele - Break of Dawn (2011)

Zes jaar sinds haar laatste album toont Goapele nog steeds op de hoogte te zijn van het gebeuren in de muziekwereld! Ze verkent de nieuwe paden in R&B, doordrenkt van electronics en synthesizers, en koppelt dat aan haar geliefde soulsound, beladen met groovende bassen en funky drums. Ook tekstueel mag het allemaal wat spannender. Weg zijn de white tee’s en jeans, in de plaats stimuleert ze de luisteraar met een paar stijlvolle pumps en een klassevol cocktailjurkje! Mocht u de nieuwste single Play nog niet gehoord hebben of (vooral) de bijbehorende clip nog niet gezien: haar sex-appeal wordt ten volle uitgespeeld, maar op een uiterst suggestieve sensuele manier, een wereld van verschil met de geschifte ranzigheid die in de huidige hitlijsten terug te vinden is. Giet daar het eigenzinnige laidback Goapele-sausje over en je krijgt met Break of Dawn een eigentijdse en relevante sound van een artieste die meegaat met de tijd en nieuwe facetten tentoon spreidt zonder zichzelf te verloochenen.

Een van de opwindenste tracks van de afgelopen jaren gaat niet voor de goedkope verleiding, maar spreekt op een bijzonder aantrekkelijke manier de verbeelding aan. Play wordt gedreven door onderhuidse, uiterst zachte synths waarover Goapele langzaam heen glijdt. Haar gevarieerde vocalen gaan naar ongekende plaatsen en vloeien intens soepel over de muziek heen. Lenigheid is troef in zulke situaties! Zowat alle nummers bevatten zowel electronische elementen als analoge instrumentatie, de nadruk durft wel eens te verschuiven en dat maakt het bijzonder interessant. Zo krijgt Money, de andere topper van het album, in tegenstelling tot Play meer een live soulkarakter, zoals vanouds. Met zijn ultieme baslijn en geldcrisislyrics resulteert dat in een lekker actuele funksong:
“It might seem like money’s got it all, But money took a fall, It ain’t failproof, Like our love is” en zo kan je er nog een liefdesverklaring van maken! Bijzonder lekker en doordacht nummer!
De meeste nummers worden mooi uitgebalanceerd tussen een moderne en een traditionele wereld, alletwee werelden waar Goapele zich duidelijk thuis voelt. De minste nummers van Break of Dawn zijn dan ook degene die te fors naar de hippe kant willen leunen. Met name Right Here en Milk & Honey klinken te geforceerd modern en vallen opvallend uit de boot met de rest van het materiaal. Niet toevallig gaat het om twee singles die al een tweetal jaar geleden gereleased werden. Intussentijd evolueerde de sound van Goapele wel verder, dus was het misschien verstandiger geweest deze nummers te vervangen. Verder blijft Break of Dawn een prachtige prestatie van een zangeres die iedereen misschien reeds uit het oog verloren was, wat dus zeker onterecht blijkt te zijn! Ze blijft als artiest nog steeds herkenbaar, maar is duidelijk niet ter plaatse blijven trappelen. Goapele betekent niet voor niks “to move forward” in het Tswana!

Play is inderdaad een bijzonder geslaagd, en bovenal lekker verfrissend nummer. Hij past ook perfect bij haar stemgeluid – die overigens wel wat aan de dunne kant is, naar mijn mening. De rest van het album is niet echt aan mij besteed, vrees ik. Het originele en bijzondere geluid dat Play uitademt, een haast loungeachtige sfeer, is in al het overige songmateriaal niet meer terug te horen. Enkel Undertow weet nog dezelfde sfeer neer te zetten, al is het liedje wel iets saaier. Vooral op tekstueel gebied. Dan is het provocerende Play toch een stuk aantrekkelijker voor de luisteraar. De single schept dan ook te hoge verwachtingen. Verwachtingen die het album niet weet waar te maken. Het overige vind ik zelf té doorsnee, al is het beter dan het gros van de huidige R&B-normen – maar dat is ook niet zo moeilijk.

Het valt op dat Goapele van alles uit de kast probeert te halen, maar voor mij is dat zonder effect. Break of Dawn moet de luisteraar terugbrengen naar de jaren ’80 pop – dankzij de prominente synths, terwijl Tears on My Pillow bijvoorbeeld R&B met een flinke dosis traditionele soul laat horen, maar imponeren doet het niet. De variatie aan teksten is voor de liefhebber misschien een pluspunt, maar ook deze zijn best – helaas – afgezaagd. Of ze nou wil benadrukken in Money dat geld niet het (meest) essentiële in het leven is, of een quasi-droevig slaapliedje als Hush bezingt waarin ze verteld dat ze “haar” kindje als alleenstaande moeder zal opvoeden, het wordt nergens verassend en ze blijft binnen de lijntjes. Right Here is met afstand het minst originele nummer, neem alleen die vlakke dertien in een dozijn beat als voorbeeld, maar 't is grappig genoeg wél één van de meest memorabele nummers dankzij het refrein.

Uiteindelijk blijft het me allemaal te oppervlakkig. Het is niet zo dat ik opzoek ben naar diepgang in dit album, maar wat meer originaliteit had echt geen kwaad gekund. Dat die er wel is bewees ze met Play. Misschien komt ze over een jaar of zes met wat beters op de proppen. Voor nu een krappe drie sterren.