Moderne soul albums vormen vaak (de) ondergeschoven kindjes voor mij. De onvindbare soul zanger Lee McDonald, van oorsprong afkomstig uit Virginia, later woonachtig in New York om vervolgens dit album uit te brengen in New Jersey, bewijst waarom dat niet zou moeten. Hoewel de mellow soul stijl binnen het genre, en dus ook het Sweet magic album, nogal gelikt klinkt – iets wat nogal een probleem kan vormen bij met name het soul genre, valt het album te prijzen dat het tot in de puntjes verzorgd is. Veel liedjes hebben een funk basis als onderlaag meegekregen, en dat creëert een bijzonder modern aanvoelende sfeer, één die niet specifiek typerend is voor de jaren ’80, zo had dit album ook makkelijk tien jaar later uitgebracht kunnen worden, zonder dat het enigszins gedateerd zou hebben geklonken.
Naast twee uitermate geslaagde covers, I’ll do anything for you van Ecstasy, Passion & Pain, en We’ve only just begun van The Carpenters, is het vooral het ruim zes-minuut-durende Show me dat de show steelt. Niet in de laatste plaats omdat dit het enige nummer is dat geen elementen van moderne funk bevat, maar vooral vanwege de dromerige sfeer. Gotta get home weet ook in positieve zin op te vallen, maar het is jammer dat de lekkere, groovende baslijn die het nummer kenmerkt teveel vervalt naar de achtergrond. Als die wat prominenter aanwezig was geweest, had het nummer iets "extra’s" over zich gekregen. Ook het titelnummer moet je beslist eens gehoord hebben, niet eens zozeer de versie met vocalen, maar vooral de (grotendeels) instrumentale versie. Het is vooral door dit nummer dat je gaat beseffen hoe bovengemiddeld goed/mooi de instrumentatie van het gehele album in elkaar steekt, iets wat je in eerste instantie misschien niet zou opvallen, maar nadien, naar mijn idee, pas duidelijk wordt.
Lee McDonald heeft niet de mooiste, soulvolle stem die je ooit gehoord hebt, en ook het materiaal is niet bijzonder interessant, maar hij weet z’n repertoire vol met overtuiging te brengen: dat is belangrijk.