Manfred Mann's Earth Band - Chance (1980)

Aardige achtergrond muziek, meer niet. Puik gitaarspel weet het geheel nog een beetje op te fleuren.
3,5*

Op de 3 hierna genoemde tracks na mijn minst favoriete MMEB album. Het merendeel klinkt toch wel erg vlak. De up-tempo rocker *Lies* was de eerste single gevolgd door de Springsteen cover *For You* die het beter heeft gedaan. Stranded vind ik overigens ook nog steeds een mooi nummer.

Ik kan mij soms lelijk vergissen in de belangstelling op musicmeter, voor bepaalde groepen en artiesten.

Manfred Mann's earth band heeft met freelance zanger Chris Thompson tussen 1976 en 1986 prima cd's uitgebracht. Waarvan ik dus dacht (ook nog even de LP-lijsten uit die tijd voor de geest halend) dat er een behoorlijke fanatieke schare voor was. In de lage landen maar ook internationaal, met name in de VS.

Naast Thompson is de band volledig afhankelijk van Manfred Mann, aartsvader en toetsenist met een heel herkenbaar orgeltje. De band mag worden ingedeeld bij de symfonische rock, met vooral maatschappijkritische teksten.

Misschien zijn ze volledig uit de mode.

Toch heb ik altijd erg van ze genoten (ook in de periode vóór Thompson overigens). Naast eigen geschreven nummers waren ze ook ijzersterk in een volledig metamorfose van nummers van anderen (Blinded by the light, Father of day, father of night) zoals op Chance met For you (Springsteen weer, geloof ik).

Chance is de laatste in een reeks van MMEB cd's 'oude stijl' zal ik maar zeggen. Een aantal nummers neigt inderdaad inmiddelss naar mainstream (Heart on the street) en de succesformule was een beetje uitgemolken.

Als geen ander wist Mann dat ook, reden om later te komen met Somewhere in Africa in 1982 (thema apartheid, dus ook met een aantal Afrikaanse muzikanten en zangers, Mann is Zuid-Afrikaan) en Criminal tango (1986), zo'n beetje de laatste cd met Thompson, waar de band is getransformeerd naar heerlijke rechtoe rechtaan rock.

Chance heeft als toppers For you, Adolescent dream en Stranded.

Op Chance had het 'losse' singletje I (who have nothing) nog heel goed op gekund, qua chronologie en muziekstijl. Maar het is Mann vergeven: ook Chance is een prima verzorgde cd. Helaas dreigt de vergetelheid................

Chance is voor mijn gevoel te veel gedomineerd door tamelijk weinig zeggende synthesizer thema's. Van de nummers steekt eigenlijk alleen For You er tussenuit, de rest is wel aardig, maar absoluut niet memorabel. Liedjes als On The Run, Adolescent Dream, Stranded, Hello, I Am Your Heart en No Guarantee zijn allemaal wel aardig, maar halen het gewoon niet bij ouder materiaal. Kwalitatief is MMEB terug bij af. Hierna wordt het op één plaatje na ook niet heel erg veel meer, als ik me goed herinner, maar goed; daar kom ik over een paar dagen wel.

Nou, vooruit, Stranded is ook zeer te genieten.

Tja, het aantal berichten bij Chance is dankzij je inzet nu naar 6 gestegen Remco, maar het aantal liefhebbers van MMEB, of het album Chance, blijft op musicmeter helaas zeer beperkt.

Maar ik ben het wel met je eens. Overigens had Manfred Mann's earth band met Lies through the eighties precies 30 jaar geleden zowaar een hitje in de Top 40. Dat nummer misstond MMEB trouwens helemaal niet. Je kunt dit soort stevige rockers ook zonder problemen aan Chris Thompson overlaten.

Het b-kantje heet verrassend genoeg You're not my. Maar volgens mij is het gewoon Adolescent dream op de cd. Waarom dat verschillende titels heeft gekregen......

Overigens, opvolger For you heeft om onbegrijpelijke redenen helemaal geen Nederlandse hitlijsten gehaald (ook niet de tip), toch juist het pronkstuk van dit album.

Ik ben een groot MMEB liefhebber maar dit blijf ik toch een vage plaat vinden. Te experimenteel en te weinig aansprekend zeg maar. Gelukkig staan er nog wel een paar smaakmakers op maar dan heb je het wel gehad. De laatste 3 nummers kunnen me zo goed als gestolen worden.

Moesten jullie trouwens niet ook erg lachen toen jullie Fritz the Blank voor het eerst hoorden?

Dat had het idd niet gek in een tekenfilm gedaan. Voorts werd het nummer ''On The Run'' 3 jaar later nog eens erg bekend door Agnetha Faltskog onder de titel ''The Heat Is On''....... de tekst was iig niet helemaal hetzelfde als ik het wel heb. Helemaal niet zelfs.

Dankzij de zeer vriendelijk Musician heb ik deze cd voor 1 hele euro over kunnen nemen. De tegenprestatie was dat ik een berichtje bij dit album zou schrijven en dat doe ik dus nu!

Ik ben best fan van de zang van Chis Thompson. Helaas zingt hij maar een paar nummers. Het album heeft goede en minder goede momenten (zonder dat het echt slecht is). De cover van Bruce Springsteen is zeer geslaagd te noemen, albumopener Through The 80's is ook een zeer goed nummer en de instrumentale nummers (gedeeltes) zijn de moeite waard. Verder is het redelijk tot aardig.

Een 3 met nog een kleine potentie tot hoger.

Gave hoes, zeg ik als kunsthistoricus.

Als muziekliefhebber, vind ik de nummers alleraardigst. Lekker symfopop met hier en daar zeer fijn en interessante muzikale passages.

Maar dit heeft niet echt meer veel te maken met de Earthband uit de tijd van Solar Fire en Nightingales & Bombers.

Inderdaad met stip de lillukste MMEB hoes allertijden. Slecht is het materiaal natuurlijk zeker niet maar sommige nummers vallen bij mij gewoon niet lekker. Zelfs na al die jaren nog.

De sfeer van deze plaat sprak mij wel aan (o.a. Stranded en Adolescent Dream) en is daarmee beter te pruimen dan z'n twee voorgangers waar ik op enkele nummers na niets mee had.

Mick Rogers is terug voor deze plaat, en op papier heeft Mann nu twee geweldige leadgitaristen, tel daarbij op als gastgitaristen: Robbie McIntosh, Geoff Whitehorn en Trevor Rabin.

Je zou dan een zinderende rockplaat verwachten, en hier en daar rockt het ook echt, maar toch is het voornamelijk pop wat de klok slaat, hier. For You is zo'n nummer waar de gitaar echt op de voorgrond treedt, goed en krachtig gezongen door Chris Thompson en agressief gedrumd door John Lingwood. Eigenlijk een beetje een Foreigner/Toto achtig nummer, niet echt iets wat je zou verwachten van MMEB, maar lekker nummer is het zeker wel.

Verder gebeurt er niet zo enorm veel op de plaat.

Ook op Adolescent Dream gaat die Lingwood lekker te keer. Goede (mij onbekende) drummer.

Dit album vind ik - samen met Angel Station - weer top klinken van de heren Mann.
Lekker in het gehoor liggende songs

Was het niet deze elpee waar alle betrokken muzikanten op de innersleee een stukje schreven over de term 'chance'?

Edit, niet alleen Pat King en Manfred Mann hebben een stukje geschreven, er staan ook quotes van Schopenauer, Schiller en Fuller.

Zier hier: http://www.cosmonaut.ch/vinyl/wp-content/uploads/Manfred-Manns-Earth-Band-%E2%80%93-Chance-RS.jpg

Lijkt me wel ja. Achterop mijn cd inlay staan ze ook nog.

Oh okay. Fijn dat dat overgenomen is op de cd-versie. Vroeger kon je je altijd kostelijk vermaken met outer- en innersleeves van elpees.

Daarom is de LP ook allang weer terug van weggeweest. Niet dat ik er weer aan zou gaan maar de liefhebbers van het artwork geef ik groot gelijk.

Om dit te lezen heb je nog een loep nodig ook.

Redelijk album nog van MMEB , de sterkste tracks staan duidelijk aan het begin. Niet groots zoals de paar albums hiervoor maar zeker genietbaar. Ergens is het wel opmerkelijk dat Manfred nooit iets van synthpop heeft gemaakt, hij had als een van de eersten de synthesizer in bezit en onder de knie, en evolueerde van sixties beat naar seventies symfo. 80s synthpop had daar nog prima bijgepast. Hij maakte een album a la Graceland hierna, creatief was hij wel.