BOY - Mutual Friends (2011)

Lekker feel good plaatje. Luistert lekker weg.
Ik hoor een beetje Kate Nash terug.

BOY. Ernstige sensatie

Zie ik het goed, heeft Boy hier een EBBA Award voor gewonnen? Volledig terecht!

12 nummers en 12 maal raak, maar vooral Boris . Hangt bij mij al een tijd tegen de 4,5 sterren aan.

Little Numbers krijgt wat airplay de laatste tijd op 3fm, leuk nummer! Zal binnenkort maar even het gehele album beluisteren.

Zeker doen, Little Numbers is de vrolijke noot op het album, de andere nummers zijn wat ingetogener, maar zeker niet minder goed. Ze staan 16 juni in Paradiso, wellicht vandaar de aandacht.

Eerst drogen ze ons af op het EK en nu verrast Duitsland ons met heerlijke zomerpop. In Duitsland al een jaar een hit, maar nu gaat Nederland als een blok vallen voor deze twee dames.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: BOY - Mutual Friends - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Debuut cd van deze dames ligt heel plezierig in het gehoor. Het zijn stuk voor stuk juweeltjes met een eigen karakter, relaxed en met veel gevoel. Over het geheel genomen blijft het boeien. Natuurlijk zijn er enkele uitschieters, mooiste nummer vind ik July. Daarnaast zijn ook de nummers Waitress, Drive Darling, Railway, Boris, Skin en Silver Streets pareltjes. Een perfect debuut en belooft veel voor de toekomst!

Ben ik de enige die hier eerst dacht dat ik Feist hoorde? Echt een lekkere plaat, luistert makkelijk weg, hopelijk na 5 keer draaien nog steeds interessant.

Fijn album. Met drie kwartier niet te lang. Het ligt allemaal lekker in het gehoor.
Doet me soms wat denken aan iets anders, maar ik weet niet waar aan. Een soort combinatie tussen Julia Stone en First Aid Kit, maar dan commerciëler, denk ik. Niet dat dat per se een slecht punt is
Aah, ik weet het! Agnes Obel!

Soms stoor ik me echter wat aan de té 'commerciële' teksten als 'seven little numbers, baby, this could be the start' (Little Numbers). Andere teksten vind ik juist wel weer heel leuk gevonden, zoals de 'polaroid pictures' waarover ze in 'Skin' zingen. Na Little Numbers zakt het overigens een tijdje wat in, maar is het nog steeds goed aan te horen.

Instrumentaal zit het heel goed in elkaar, en de stemmen zijn heel fijn.
Luistert heel lekker weg. 3.5 ster met voorzíchtig uitzicht naar 4 sterren.

Gisteren ontdekt als voorprogramma van Katie Melua. Zalig gewoon!
Vooral Drive Darling en Little Numbers.

Extra pluim voor de geweldige single "little numbers" - Het gebeurt zelden dat ik cd's koop nadat ik er een nummer van op de radio gehoord heb. Hier was het echter geweldig raak. Meevaller dat de rest van de plaat amper moet onderdoen!

hier een mooie acoustische set van twee weken geleden, met drie nieuwe songs (waaronder een black peas cover...). Ze zijn nu een trio, en ik heb het idee dat ze het allemaal wat serieuzer aanpakken dan bij de start. Momenteel een Amerikaanse tour, en daarna waarschijnlijk een tweede album en een europese tour. De muziek wordt er in ieder geval zeker niet minder van...

Na al een paar jaar lang hun hitsingle geweldig te vinden dacht ik om maar eens wat meer van dit duo te proberen. En het grappige is dat hoe vaker ik het luister, hoe meer ik merk dat Little Numbers compleet overschaduwd wordt door andere nummers op de plaat die nóg beter zijn. En dan met name Army, Drive Darling, Railway en Boris, maar eigenlijk is alles gewoon heel toegankelijk, heel prachtig en heel aanstekelijk. Dicht tegen toptienmateriaal aan, maar er zijn een paar kleine dingetjes die dat tegenhouden. Zo vind ik Waltz for Pony niet echt uit de verf komen, en zoals hierboven al gezegd zijn de teksten soms wel heel vlak (dat tweede couplet van Waitress, ik bedoel kom op zeg). Maar die enkele minpuntjes daargelaten de ideale popplaat die je vooral tijdens een lange treinreis moet draaien. En hoewel de opvolger ook prima is, mist die eigenlijk op alle fronten de magie van dit prachtige debuut.

Aangename, maar niet erg bijzondere popmuziek.

Lieflijke feelgood-muziek. Dat klinkt vrij oppervlakkig maar zo plat is deze muziek nu ook weer niet. Lang niet alle liedjes zijn even luchtig en een nummer als Drive Darling blijkt pure kracht als je de tekst tot je laat doordringen. Kort samengevat: een liedje over afscheid nemen. De zin 'no rearview could picture what we leave behind' maakt flinke indruk op me en maakt dat ik elke keer weer even moet slikken. De intense apotheose na de bridge maakt het liedje vervolgens helemaal af.

Prima album van een charmant duo. Ik ben wel benieuwd naar de opvolger.

Wat verrassend lekker, had dit dus bijna gemist, ben het eerder nergens tegen gekomen, bladerde een aantal oude Elseviers door en toen kwam ik recensie tegen van dit album... eerste luisterbeurt heeft me gelijk bij 4 sterren gebracht.... Boris springt er momenteel uit...