Renske Taminiau - Move Me (2011)

De 2e CD van Renske Taminiau, een Amsterdamse jazz/pop zangeres. Het was nog even spannend of hij ooit zou uitkomen, maar met een jaar of wat vertraging is het toch gelukt. Ooit heb ik haar 'ontdekt' op NSJ toen ik iets stond te eten. Dit album is duidelijk technisch een stap voorwaarts ten opzichte van haar vorige CD 'Waiting to be Told'. Die vond ik overigens perfect qua composities, maar deze klinkt duidelijk professioneler qua productie en de zang is meer ervaren en gevarieerd en zal wat makkelijker een groter publiek kunnen aanspreken. Ook is de muzikale richting wat verschoven, iets minder jazz en wat meer pop voor mijn gevoel voor degene die graag in hokjes denken. Renske heeft een warme aangename stem, niet heel krachtig, maar wel veelzijdig, de arrangementen zijn mooi uitgewerkt met veel verschillende instrumenten en geluiden. Ook de teksten zijn net als op het vorige album voor een groot deel gebaseerd op persoonlijk ervaringen, maar steeds wel met interessante thema's. Ruben Hein, die op de eerste CD de pianist was en inmiddels zelf waarschijnlijk een grotere bekendheid heeft opgebouwd dan Renkse zelf, zingt ook nog mee in het duet To have & to Hold. Ook een samenwerking met de Amerikaanse zangeres Leah Siegel is op NY Sirens, nummer 2, te horen. Dit rustige nummer is een beetje vreemde eind in de bijt, net als eveneens rustige Paris wat erna komt en dan ineens franstalig is. Doordat deze nummers aan het begin staan, start het album met deze gekozen volgorde wat onevenwichtig voor mijn gevoel (net als deze recentie ), maar vanaf nummer 5 Metamorphoses, wat meteen mijn favoriet is, is de belans terug en gaat niet weg en bouwt het album door naar de waardige afsluiter Luna, een nummer waar Renske flink vocaal uithaalt. Een paar maanden geleden, heb ik haar live mogen meemaken met dit album, natuurlijk met veel te weinig publiek, en sinds dien ben ik helemaal overtuigd.