Rizzle Kicks - Stereo Typical (2011)

”I was top boy of the class in my year, well not really but I was half way there, and I coulda been the headmaster so yeah.”

Het is niet iedereen gegeven om in 2011 nog met een authentiek geluid voor de dag te komen. Deze heren van Rizzle Kicks, beiden momenteel 19 jaar oud en afkomstig uit Brighton, krijgen het met hun debuut Stereo Typical voor elkaar. Naast de bij vlagen futuristische klanken van Britse (crossover) hip-hop, zijn de invloeden van de vrolijke(re) jaren ’80 en ’90 hip-hop onmiskenbaar. Er is daarnaast ook opvallend - extra - veel variatie te vinden door elementen van andere genres van weleer, die overigens perfect fuseren met de hip-hop. Een leuke bijkomstigheid is dat de vocalen van rapper John Stephens, en rapper dan wel zanger Harley Alexander-Sule fantastisch blenden. Voeg daar een frisse productie aan toe, en je hebt een fantastisch eindproduct op tafel liggen. Eén van de beste releases van het jaar.

Het album staat bol met onvergetelijke composities. De absolute topper moet haast wel het zomerse, met jaren ’50 beïnvloedde salsa Down with the Trumpets zijn, dat “gezegend” is met een refrein dat zo aanstekelijk is dat iedereen het na één luisterbeurt al kan meebrullen. De, hoe kan het ook anders (?), schelle trompetjes zullen bij menig luisteraar zorgen voor vrolijkheid. Meer interessante toevoegingen krijgt de luisteraar te horen met het ska doordrenkte, zelfs tekstueel grappige When I Was a Youngster waarin het verhaal wordt vertelt dat de prioriteit tot het worden van een brandweerman als kinderdroom verdwenen was, toen de leeftijd bereikt was om cider te kunnen kopen. Dit soort speelse teksten zijn overigens karakteriserend voor het album. Ze mogen bijvoorbeeld pas 19 jaar zijn, maar 't weerhoudt hen er niet van om zichzelf te bestempelen als regelrechte “homewreckers” in het gelijknamige liedje.

Meer hoogtepunten die de moeite waard zijn, is o.a. 't akoestisch aanvoelende Mama Do the Hump dat tevens uit zowel het electronic en trip-hop vaatje tapt, en daarmee weer een geslaagd nieuw geluid laat horen. Nog een hoogtepunt is het daaropvolgende Miss Cigarette, de jazzy jaren ‘40 instrumentatie die voldoende boven de beats weet uit te steken zorgt voor hip-hop in zijn meest elegante vorm. Er wordt overigens ook ruimte gemaakt voor 'n wat pure, rauwere sound, en deze komt het meest mooie tot zijn recht in Stop with the Chatter, waar je toch wel duidelijk de jaren ’80 sound in zult terugvinden, en dat is ook van toepassing bij Homewrecker dat tevens een haast soul- en funkachtige instrumentale backing kent. Het album blijft interessant, ook naar mate het eindigt, want met Trouble en Even on a Rainy Day flirten ze alweer een beetje met de jazz – in mindere mate, terwijl juist een fijne, laidback reggae-vibe gecreëerd wordt met Learn My Lesson. Beste manier om het album te omschrijven: all killer - no filler!

Beste debuutanten van het jaar!

Heerlijke laidback album met veel verschillende stijlen. Toch best bijzonder dat deze jonge gasten zo een uniek geluid kunnen produceren.

3,5 Sterren.

Echt origineel??? mwah. Heeft veel weg van The Streets, Dizzy Rascal, Audio Bulleys etc.
Maar wel een lekker geluid hoor daar niet van. Teksten zijn niet super interessant maar ze flowen wel aardig. Favorieten hier: Down With The Trumpets, Mama Do The Hump, Travellers Chant, Trouble.
3,5*

De score vindt ik ietwat onbegrijpelijk. Snap wel dat mensen dit vermakelijke hip-hop vinden, maar verder dan vrolijke "ik huppel in een veld vol met bloemetjes" met een redelijk standaard rap stijltje en zelfs de beat die nogal basic blijft overschatten mensen dit misschien wat? Zoals Angelo zegt gebruiken ze wel leuke invloeden uit de historie van hiphop en andere genres, maar jammer genoeg wekt dit album mijn interesse totaal niet. Heb ook enkel en alleen "de hitjes" van dit album beluisterd en die wekt bij mij niet de gevoelens op als de 8 stemmers blijkbaar.

Mijn verwachting na Down with the trumpets en Mama do the hump was hoog, te hoog naar nu blijkt. Ik had me echt verheugd op een vrolijke hiphopknaller vol branie.
Die branie ontbreekt helaas grotendeels. Het klinkt allemaal wel vrolijk, maar ook erg luchtig. Het klinkt heel 19-jarig, dus ik had het kunnen weten.
(The streets was toch 6 jaar ouder bij zijn debuut, mocht je het daarmee vergelijken.)

Props voor het frisse geluid, maar beklijven, ho maar.