Peter Hammill - Pno, Gtr, Vox (2011)
Alternatieve titel: Live Performances
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fie!
-
Easy to Slip Away (4:46)
-
Time Heals (7:14)
-
Don't Tell Me (5:03)
-
Shell (4:13)
-
Faculty X (5:12)
-
Nothing Comes (4:48)
-
Gone Ahead (3:54)
-
Friday Afternoon (5:10)
-
Traintime (5:48)
-
Undone (4:20)
-
The Mercy (5:56)
-
Stranger Still (6:32)
-
Vision (5:05)
-
Comfortable? (5:23)
-
I Will Find You (4:40)
-
Driven (4:20)
-
The Comet, the Course, the Tail (7:40)
-
Shingle Song (4:41)
-
Amnesiac (5:01)
-
What's It Worth? (4:44)
-
Ship of Fools (3:55)
-
Slender Threads (5:15)
-
Happy Hour (6:03)
-
Stumbled (4:36)
-
Central Hotel (4:47)
-
Modern (7:55)
-
Ophelia (4:30)
0
Aquila
geplaatst: 28 oktober 2011, 12:07 uur
En hop, weer een live album van Hammill. En waarom ook niet? Ik schreef het al eerder bij een ander album: Hammill treedt solo op, als duo, ongewoon trio (viool, bas, piano/gitaar), kwartet, met VDGG als band en nu met VDGG als trio (tweemaal toetsen en drums). En zo krijgen alle nummers hun eigen versie en geluid en dat geeft wat mij betreft een hoop bestaansrecht aan dergelijke albums..
PNO. GTR. VOX is een solo live album, 1 CD met Hammill/piano en 1 CD met Hammill/gitaar. Geplukt van toernee's uit 2010 uit de UK en Japan. Volgens Hammill's eigen site betekent dit dat de vorige solo-live compilatie 'Typical' is komen te vervallen in zijn discografie. Dít is nu het definitieve solo live statement.
Ergens geef ik hem gelijk, want de overlap in uitvoeringen is logischerwijze groot en in die zin is dit album overbodig - gezien mijn openingsstatement. Aan de andere kant is het jammer, vervallen albums worden ooit ergens een frustratie om te vinden (maar goed, wie zoekt er nu Hammill???).
Net als op Typical en trouwens alle Hammill/VDGG-albums en concerten is de setlist eentje die zijn hele carrière beslaat. Van Vision uit 1971 en Slender Threads en What's it Worth uit 1973 tot drie stukken van zijn laatste studio plaat Thin Air (2010). Zowel Slender threads als What's it Worth als die nieuwe nummers waren nog niet beschikbaar op een live album, dus dit is zeer welkom. Datzelfde geldt voor Faculty X, Time Heals, Comfortable en (heel verrassend): Ship of Fools.
Daarnaast staan ook klassiekers als Modern, Comet/Course/Tail en (helaas) Ophelia hier ook weer op. Maar geloof het of niet, deze 7e (!) live versie van Modern op CD mag er wezen. Sterker nog, wellicht is het de beste (en aan het eind nog een noviteit ook).
De minpunten zijn voor mij met name dat de opsplitsing in een piano-CD en een gitaar-CD het luisteren wat eentonig maakt - de afwisseling is juist altijd aangenaam en met het klimmen der jaren wordt de onvastheid groter, zowel bij het bespelen van de instrumenten (dat blijft charmant die verkeerde akkoorden), maar in de vocalen stoort het soms wel. Hele zachte stukken redt hij niet meer zuiver en uithalen wordt nog rauwer en onbehouwener dan eerst. Maar bij zo'n topper als Comfortable gaat alles heel goed - perfecte uitvoering.
PNO. GTR. VOX is een solo live album, 1 CD met Hammill/piano en 1 CD met Hammill/gitaar. Geplukt van toernee's uit 2010 uit de UK en Japan. Volgens Hammill's eigen site betekent dit dat de vorige solo-live compilatie 'Typical' is komen te vervallen in zijn discografie. Dít is nu het definitieve solo live statement.
Ergens geef ik hem gelijk, want de overlap in uitvoeringen is logischerwijze groot en in die zin is dit album overbodig - gezien mijn openingsstatement. Aan de andere kant is het jammer, vervallen albums worden ooit ergens een frustratie om te vinden (maar goed, wie zoekt er nu Hammill???).
Net als op Typical en trouwens alle Hammill/VDGG-albums en concerten is de setlist eentje die zijn hele carrière beslaat. Van Vision uit 1971 en Slender Threads en What's it Worth uit 1973 tot drie stukken van zijn laatste studio plaat Thin Air (2010). Zowel Slender threads als What's it Worth als die nieuwe nummers waren nog niet beschikbaar op een live album, dus dit is zeer welkom. Datzelfde geldt voor Faculty X, Time Heals, Comfortable en (heel verrassend): Ship of Fools.
Daarnaast staan ook klassiekers als Modern, Comet/Course/Tail en (helaas) Ophelia hier ook weer op. Maar geloof het of niet, deze 7e (!) live versie van Modern op CD mag er wezen. Sterker nog, wellicht is het de beste (en aan het eind nog een noviteit ook).
De minpunten zijn voor mij met name dat de opsplitsing in een piano-CD en een gitaar-CD het luisteren wat eentonig maakt - de afwisseling is juist altijd aangenaam en met het klimmen der jaren wordt de onvastheid groter, zowel bij het bespelen van de instrumenten (dat blijft charmant die verkeerde akkoorden), maar in de vocalen stoort het soms wel. Hele zachte stukken redt hij niet meer zuiver en uithalen wordt nog rauwer en onbehouwener dan eerst. Maar bij zo'n topper als Comfortable gaat alles heel goed - perfecte uitvoering.
0
geplaatst: 26 februari 2012, 18:27 uur
Zeven liveversies van Modern? Ik kom niet verder dan vijf, incusief bovengenoemde, Roomtemperature (mijn favoriet!), The Margin +, Typical en Passionkirche...
Overigens geniet ik steevast van je bijdrage bij praktisch elke Hammill en VDG(G) plaat hier op de site. Keep on the good work
Overigens geniet ik steevast van je bijdrage bij praktisch elke Hammill en VDG(G) plaat hier op de site. Keep on the good work
0
Aquila
geplaatst: 26 februari 2012, 19:07 uur
Ik denk dat ik nog twee bootlegs heb met Modern, zal eens checken....
...<kijkt in de cd kast>
...Klopt, twee bootleg versies, eentje uit 1978 (Skeleton of Songs) en eentje uit 1983 (Soliloquy in Zweden).
...<kijkt in de cd kast>
...Klopt, twee bootleg versies, eentje uit 1978 (Skeleton of Songs) en eentje uit 1983 (Soliloquy in Zweden).
0
geplaatst: 26 februari 2012, 23:00 uur
Ah, bootlegs...nee, ik dacht dat je officiële uitgaven bedoelde. Zo heb ik er ook nog wel twee liggen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.