Mike Zito - Greyhound (2011)

Door de media en sites zoals allmusic.com is dit album behoorlijk goed ontvangen. Mike Zito is een artiest die ik niet écht volg maar wel altijd in mijn achterhoofd aanwezig is zodat ik toch stiekem wat releases meepak. Ook op Greyhound laat Mike Zito horen dat hij een uitstekend zanger en gitarist is; ook zijn songteksten onstijgen het gemiddelde blues-niveau. Ingrediënten genoeg voor een topalbum zou je zeggen.

Ik vind alleen dat Mike veel te weinig van zijn capaciteiten gebruik gemaakt waardoor het op muzikaal vlak een wat eentonige plaat is geworden. Een nummer als Motel Blues vind ik van uitzondelijke klasse; erg subtiel en vol details. Maar de meeste nummers verzanden toch in wat ik 'standaard bluesrock' noem. Niets mis mee, maar ik als ik weet dat de potentie er is om muziek te maken die me bij de strot grijpt vind ik het jammer dat het toch wat oppervlakkig wordt.

Maar dat is ook te wijten aan het feit dat ik de laatste tijd helemaal verknocht ben geraakt aan Americana en alles wat daar op lijkt de voorkeur geniet. De pure bluesrockfan (die ik ooit ook ben geweest) denkt hier misschien wat genuanceerder over.

Laat maar horen! van mij krijgt Mike vanwege de gruwelijke potentie toch nog 3 sterren.

"Greyhound" van Mike Zito is een uiterst prettige rockplaat die diep geworteld is in de blues. Zito is een uitstekende zanger en een prima gitarist. Met name in zijn solo's weet hij me te raken, terwijl zijn rhythm spel eigenlijk best standaard is en niet heel onderscheidend is ten opzichte van de meeste bluesrock gitaristen. Door af en toe te variëren in speelstijlen, bijvoorbeeld akoestisch of dan weer slide, weet hij de spanning hoog genoeg te houden. Hoogtepunten zijn het dreigende "Judgement Day" en de ballad "Motel Blues". Het afsluitende "Please Please Please" is een intense bluessong met mooi akoestisch gitaarspel. "Greyhound" is meer dan prima plaat geworden, waarop Zito met name in de wat ingetogener nummers overtuigd.

Ik weet niet of ik Mike Zito ééntonig vind, en ik weet ook niet of ik hem een waanzinnig bluesrock-artiest vind. Ik vind zijn muziek een beetje tappen uit twee vaatjes: wat heartlandrock en wat bluesrock. Daardoor lijkt het wat simpel en rechttoe-rechtaan, maar ergens is het ook juist wat laidback en het slome wat Zito in zijn songs en spel stopt geeft mij een aangenaam gevoel en ik kom erg goed tot rust bij zijn muziek. Ik weet niet of vurige en spetterende bluesrock dat ook doet bij mij. Alleen al daarvoor waardoor ik zijn albums erg. Ik vind zijn muziek ook nergens banaal of geforceerd, misschien niet uniek of hemelbestormend maar in een bepaalde mate toch authentiek en vooral sympathiek. Ik herken zijn stem (en spel ook wel) direct.

Van deze plaat vind ik 'Show Me the Way' wel een beetje een miskleun. 'Motel Blues' is inderdaad van een uitzonderlijke klasse. Wat een heerlijke southern rock-song.