Millenium - Numbers and the Big Dream of Mr. Sunders (2006)

Ik schijn de platen van Millenium niet in chronogische volgorde aan te schaffen. Nu is dat meestal geen probleem, al blijkt vaak bij neoprogbands dat ze per plaat groeien (IQ, Pendragon, RPWL etc.).

Deze plaat vind ik derhalve stukken beter dan ouder werk, maar het is wel de derde van een trilogie, dus ik had eigenlijk de voorgaande twee platen eerder moeten hebben. Maar wat deert het.

Het is een heerlijke, kalme, sfeervole neoprogplaat geworden. Enigszins vergelijkbaar met RPWL, IQ en Twelfth Night.
Ik noem RPWL, omdat de gitaristen van wat van elkaar weg hebben.
De synth-solo's zijn ook weer om te smullen. Enigszins vergelijkbaar met Mark Kelly (Marillion) maar ook weer RPWL. Beetje Eloy en Pink Floyd hoor ik ook hier en daar.

Zagato, zonder al je kostbare luistertijd op te souperen, ben ik wel benieuwd of je Millenium wat vindt. Het is ook neoprog met een meer pop-geluid, niet té lange nummers, maar goede zang en lekker veel solo's.

ik ben ook benieuwd. Ik zit nu Twelfth Night te luisteren, deze komt later. 4 stemmers, toe maar.

Lekker obscuur, nietwaar. Twelfth Night trouwens ook, en volgens mij heb ik daar nogal wat hoge cijfers op afgevuurd.

Ik vind niet alles van deze band even goed. Nu komt dat ook vooral omdat de muzikanten niet echt enorme virtuozen en bovendien de composities nogal in het pop-spectrum van de progressive rock. Op deze plaat slaat de band wat mij betreft de plank precies raak. Een lekker weg-luisterende pop-plaat met wat prog-tendenties. Een uur is lang, maar bij deze plaat heb ik er niet zoveel last van. Daarbij zijn de gitaarsolo's met name erg fijn.