Keith Jarrett - Rio (2011)

Zojuist binnen! Gelijk maar eens luisteren, ben hier ontzettend benieuwd naar. Toch één van mijn favoriete artiesten.

Keith Jarrett zelf over deze nieuwe plaat: "Even though I did it, a completely improvised, structured arc of music that has one of the most beautiful endings I have ever done, it still blows my mind. I know I did it, but there is no way in the world I can say how I did it. I can remember it felt – I won’t say easy – but somehow it was less stressful. That is why I immediately called Manfred from the airport and said ‘Whatever plans we have we’re going to scrap them and release this first’. And he knew it was serious because he never got a call from me from the airport!"

En niet al te bescheiden zegt hij er verder nog over: "beautifully structured, jazzy, serious, sweet, playful, warm, economical, energetic, passionate, and connected with the Brazilian culture in a unique way. The sound in the hall was excellent and so was the enthusiastic audience."

Goed, waarom ook zou de beste man bescheiden moeten zijn: hij maakt het immers al decennia lang meer dan waar.

In ieder geval, reuze benieuwd dus. Ik ga luisteren en een review volgt binnenkort.

haha! wat een verschrikkelijke kerel blijft het toch ook. ik ben benieuwd, ik ben nooit zo into Jarrett geweest maar eerlijk gezegd heb ik anderen ook meer aandacht gegeven. Wellicht een goed moment om er verandering in te brengen, als het echt zo goed is als ie zelf vind..

WOW. Fantastisch! Ben er echt even stil van... Op een later moment, na nog wat meer luisterbeurten ook vooral, zal ik er meer over schrijven. Maar volgens mij, al zegt ie het zelf, is er geen woord gelogen: wat een schitterende plaat.

Noruas, dit zou wel eens de perfect plaat kunnen zijn om 'in te stappen'.

Ik moet ook bekennen dat ik weinig muziek van de man ken na de jaren '70. Dus verlicht ons, Yannick, is het een creatieve herhaling van eerder werk of innovatief en prikkelend? En warm en temperamentvol dus, zoals hij bescheiden beweert... hoor je dat er goed in terug?

Een nieuwe Keith Jarrett Solo, zitten we daar echt nog op te wachten? Korte antwoord: hell yeah!

Miljaar zeg, wat speelt die me hier weer allemaal klaar? Zo in form heb ik hem niet meer sinds 'La Scala' gehoord. Het technische geneuzel waar 'Radiance' en 'Carnegie Hall' ons mee moetergerden, is aan de kant geschoven, en het lyrische karakter van het relatief recente 'Testament' wordt verder uitgediept en uitgepuurd. Wat een prachtige modulaties speelt de man hier klaar. Het is onwaarschijnlijk hoe vaak hij in een enkel stuk van klankkleur verandert, zonder dat het geforceerd of onnatuurlijk overkomt. Het vloeit er gewoon allemaal uit alsof het niets is.

Wat zijn karakter en "bescheidenheid" betreft, het is en blijft een beetje een vreemde jongen die niet vies is van wat loeten meer of minder. Maar toch, zoals ook dit album weer eens bewijst, geloof ik dat als je hem geeft, hij meer dan dubbel teruggeeft. Conclusie: bakkes houden, GSM uitzetten, fucking fototoestellen thuis laten, niet onnodige luidkeels kuchen, en oprecht enthousiast wezen met je applaus, en dan krijg je 'Rio'.

Kleine edit: wat ik dan weer wel een beetje zund vind, is het feit dat ze bij de KJ opnames blijkbaar door de jaren heen de micro's hoe langer hoe dichter bij de hamers zijn gaan beginnen zetten. Weg zijn de ronduit hemeltergende atmosferen van de prachtige concertzalen waar hij in uitvoert ('Sun Bear Concerts', 'Concerts'), en in de plaats krijgen we een steeds claustrofobischer klankbeeld, met steeds minder ruimte voor de piano om zich ten volle te laten gelden. Spijtig!

Een nieuw solo concert van Keith Jarrett. Natuurlijk zitten we daar nog op te wachten, maar wat kan je er eigenlijk nog over schrijven? Over zijn techniek is inmiddels al lang geen woord meer ongezegd. Hij kreunt er weer lekker op los, maar ook dat mag niet meer verbazen (en dat hij daarmee op Rio al na drie minuten begint, beschouw ik als een voorbode van de muzikale stream-of-consciousness die volgt). Laat ik daarom de vraag van Jochem als leidraad nemen: is het een creatieve herhaling van eerder werk, of innovatief en prikkelend? Het antwoord luidt: beide.

Bepaalde elementen uit voorgaand werk worden opnieuw gevoerd in Rio de Janeiro en in zekere zin is het daarom weer erg vertrouwd wat Jarrett doet: het concert is opgebouwd uit relatief korte segmenten, een aanpak die hij sinds Radiance reeds hanteert. Naar het einde van het concert toe is één van de segmenten (uit het hoofd even niet meer welke precies) een blues improvisatie, hetgeen kenmerkend is voor in elk geval de 'recentere' solo platen die ik ken.
Maar waar de opdeling in kortere segmenten bij de concerten sinds Radiance mijn inziens tot noch toe toch enigszins afbraak deed aan Jarrett's spel, vergeleken met de lange, geleidelijke improvisaties van vroege solo concerten, is Rio een werk dat zich qua lyriek weer kan meten met het Köln Concert. Zoals Suicidopolis hierboven al schreef is Rio minder technisch dan de laatste paar voorgangers waren. Rio klinkt minder abstract, meer expressief. Je proeft Brazilië en Brazilië was goed voor Keith, want wat we voorgeschoteld krijgen klinkt warm, mooi en optimistisch. Holle termen wellicht, zoals vaker het geval met reviews wanneer je de plaat nog niet gehoord hebt, maar wanneer je 'm hoort, zal je begrijpen (en beamen). Ook temperamentvol is zeker een predikaat dat niet misstaat. Sensueel zelfs, bij vlagen.

Over het slotstuk (deel XV) waarover Jarrett zelf dus nogal te spreken was, ga ik niet te veel verklappen. Je moet het zelf maar luisteren. Maar het is een prachtige, romantische climax op een fantastische plaat! 4,5*

Keith did it again...ondanks zijn arrogantie.
Dit live optreden is prachtig, vooral de tweede helft (en tevens tweede cd). Hoe blijft hij het toch continu voor elkaar krijgen om zoveel moois uit zijn vleugel te krijgen?