2
geplaatst: 26 maart 2014, 21:31 uur
Pareltje voor elke fusion liefhebber met een experimenteel tintje. Liefhebbers van soft machine kunnen dit zeker waarderen. Echt het luisteren waard.
1
geplaatst: 25 februari 2020, 15:40 uur
Dat kan ik slechts ten volle beamen! Topper en een gouden tip voor wie op zoek is naar verborgen parels.
0
Mssr Renard
geplaatst: 6 december 2020, 12:14 uur
Deze band was mij helemaal onbekend, maar dankzij Musicmap: Music like Sloche - Similar Bands and Artists - music-map.com ,deze band op het spoor gekomen.
Normaliter is Italiaanse prog een acquired taste (PFM, Le Orme, etc.), veel fusion ben ik niet tegengekomen in die Italiaanse scene, maar dit neigt veel meer naar die Canterbury-scene waar ik zoveel van houd, maar het heeft ook overeenkomsten met bands uit de Quebecois scene zoals Sloche.
Mooi samenspel tussen bas/drums en toetsen, sax en gitaar., waarbij de toetsenist ook electrische cello speelt en de gitaar en saxofoon door één bandlid wordt gehanteerd, dus de balans is goed.
Bezetting van de band is aldus: Furio di Castri (bas, percussie), Fiorenzo Bonansone (electrische cello, fender rhodes, synthesizer), Enrico Gross (drums, percussie) en Marco di Castri (gitaar, saxofoon, percussie).
Minpuntje is wel de lange avantgardistische stukken op bijvoorbeeld bas en cello die wat mij betreft afbreuk doen aan de speelsheid van de muziek. Het wordt dan donker, somber en onheilspellend. Leuk voor anderen, maar ik vind er niets aan.
Normaliter is Italiaanse prog een acquired taste (PFM, Le Orme, etc.), veel fusion ben ik niet tegengekomen in die Italiaanse scene, maar dit neigt veel meer naar die Canterbury-scene waar ik zoveel van houd, maar het heeft ook overeenkomsten met bands uit de Quebecois scene zoals Sloche.
Mooi samenspel tussen bas/drums en toetsen, sax en gitaar., waarbij de toetsenist ook electrische cello speelt en de gitaar en saxofoon door één bandlid wordt gehanteerd, dus de balans is goed.
Bezetting van de band is aldus: Furio di Castri (bas, percussie), Fiorenzo Bonansone (electrische cello, fender rhodes, synthesizer), Enrico Gross (drums, percussie) en Marco di Castri (gitaar, saxofoon, percussie).
Minpuntje is wel de lange avantgardistische stukken op bijvoorbeeld bas en cello die wat mij betreft afbreuk doen aan de speelsheid van de muziek. Het wordt dan donker, somber en onheilspellend. Leuk voor anderen, maar ik vind er niets aan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.