Vallenfyre - A Fragile King (2011)

Vallenfyre is een zijproject van Gregor Mackintosh van Paradise Lost. Aan de hand van gevoelens naar aanleiding van het overlijden van zijn vader dook hij in zijn eigen verleden om met een old school death metal album op de proppen te komen. Het metalen bloed kruipt blijklbaar waar het niet gaan kan. Naast Mackintosh die zowel de vocalen als de leadgitaar voor zijn rekening neemt, treffen we nog Paradise Lost compaan Adrian Erlandsson en Hamish Glencross van My Dying Bride in de band aan. De band wordt gecompleteerd door de mij onbekende Scoot en Mully.

Vorig jaar bracht men al een single uit. Die liet aangename op Zweedse leest geschoeide death metal horen. Verrast was ik door de lome grunt van Mackintosh. Ik ben erg benieuwd wat de full length te bieden heeft. Ik hoop ook een beetje Lost Paradise dingetjes aan te mogen treffen.

Het hele album is hier te beluisteren.

Lekker ongecompliceerde death metal. Ontzettend brute riffs die her en der wel wat raakvlakken vertonen met Paradise Lost uit hun beginjaren. Best wel een fijne plaat.

De eerste paar keer vond ik dit album behoorlijk saai, maar zo langzamerhand begin ik me er steeds beter mee te vermaken.
Bij de eerste beluisteringen leken alle nummers op elkaar en was er weinig dat boven de grijze massa uitkwam. Nu hoor ik steeds meer goede dingen, en komt het album in het algemeen tot leven. Ik ben verbaasd dat Greg Mackintosh bij Paradise Lost nooit meezingt/brult, want zijn grunt bevalt me erg goed.

Nog even doorzetten dus. Tot nu toe vind ik het erg aardig maar niet heel erg spectaculair.

Aanvankelijk was ik nogal teleurgesteld na het beluisteren van dit solowerk van Greg Mackintosh (Paradise Lost). Intussen is die teleurstelling verdwenen en kan ik dit album goed waarderen.
A Fragile King biedt 40 minuten oldschool death metal. De nummers klinken behoorlijk spartaans, het tempo ligt over het algemeen laag en wat me het meest verraste was de grunt van dhr. Mackintosh, die hij al die jaren bij PL goed verborgen heeft weten te houden.
De teksten handelen deels over (de gevoelens rondom) het overlijden van Greg’s vader en deels over ‘de toestand in de wereld’, zoals religie, de onzin daarvan en het effect ervan op mensen. Dat laatste onderwerp mag geen verrassing heten, noch in de wereld van death metal noch gezien de teksten van Paradise Lost, dus de nummers die handelen over verlies en overlijden vind ik het interessants. Ik moet wel toegeven dat ik de teksten niet uitvoerig heb geanalyseerd, maar dat ik me baseer op wat ik gehoord heb tijdens het luisteren.

Al met al een degelijke death metalplaat. Minder spectaculair dan waarop ik gerekend had, helaas.

4.0*

Wat een ongelooflijk heerlijke death metal plaat is dit. Heerlijk zwaar en lomp, maar toch met oog voor melodieuze gitaar lijntjes. En dan de vocalen, wat een heerlijke grunt heeft Mackintosh. Pracht plaat.