Hammerfall - Glory to the Brave (1997)

Erg goede plaat, deze deed het wonderwel ook erg goed bij de liefhebbers van extreme metal, er staan werkelijk een paar klassiekers op zoals steel meets steel en The dragon lies bleeding, en natuurlijk stone cold. Jammer dat ze dit niveau nooit meer haalden en voor een meer publieks vriendelijk sound gingen.

Best wel goed album. Persoonlijk beter dan Legacy of Kings. Glory to the Brave erg goede nummer. Ik geef 4*

Dit vind ik Hammerfall's beste album tot nu toe. Vooral het titelnummer vind ik goed. Als je Hammerfall goed vind, moet je hier http://www.musicmeter.nl/album/14183 eens naar luisteren. Lijkt qua stijl op Hammerfall, maar ik vind vooral de zang en het songmateriaal beter.

Gewoon een lekker fun album. Niets wereldschokkends, maar Hammerfall laat wel horen dat ze hun klassiekers kennen. Mischien wel lichtjes overhyped door met name de Duitse media maar van de hele lichting nieuwe bands (of relatief nieuwe bands, aangezien ze nu ook alweer een kleine tien jaar bestaan) wel absoluut mijn favoriet.

Met overtuiging gebracht, leuk gespeeld en enkele zeer sterke nummers. (en dat zijn voor mij ook Steel Meets Steel, Dragon Lies Bleeding en Hammerfall).

Ik vind op veel Powermetal platen altijd een aantal missers staan, dit is gewoon een plaat die behalve het saaie I Believe geen missers kent.

Ik vind over het algemeen de meeste power metal platen niet zo erg goed tegenwoordig. Ik was er een hevige fan van begin jaren negentig toen ik pas begon met ernaar te luisteren maar door de jaren heen is het allemaal steeds minder gaan boeien. Ik vind bvb bands als Stratovarius en Sonata Arctica dodelijk saai. Allemaal netjes volgens het boekje en zonder enige spontaniteit.

Dit was net wat mij bij Hammerfall dan wel weer beviel. Het klonk allemaal lekker naief en spontaan. Natuurlij is dat door de jaren heen ook weer verandert, maar toch blijft de band erin slagen om leuke songs te schrijven en geweldige optredens te geven.

(en natuurlijk hebben ze ook niet zo'n rotzanger als bij Stratovarius...het mag ook gezegd worden, ik vind dat de zanger van Hammerfall er met de jaren heel erg op vooruit gegaan is en tegenwoordig zelfs heel goed is, dit in tegenstelling tot de meeste power metal zangers met hun irritante falsetto stemmetje).

Geen slechte plaat maar de orginaliteit valt ver te zoeken. Maar dat zijn nu net de warriors van Hammerfall zeker?

ik word altijd lekker vrolijk door deze muziek even geen moeilijke teksten maar lekker meebrullen met teksten die over draken en ridders gaan lekker man.leren jas uit de kast halen patches eropnaaien en dan die vuist in de lucht.

HAMMERFALL-WE WILL PREVAIL
HAMMERFALL-LET US HAIL

Power Metal is een genre wat (qua omschrijving) mij eerst nogal aansprak: vrolijk klinkende metal. Ik zocht wat bands op op internet en ik kwam HammerFall tegen. Jammergenoeg kwam ik er achter dat het niet echt mijn band en genre is. De zang is opzich wel goed (lekker zuiver), maar zowat geen enkel nummer is écht origineel of weet mij echt bij de strot te pakken (met uitzondering van het openingsnummer). Jammer..

2,5*

distantie...distantie...

In mijn ogen het beste Hammerfall album, wel zonde dat ik het nu moet doen met een 128kbps MP3 file. Zal deze eens origineel aanschaffen, hij is het waard.

Wat ik wel jammer vind bij het nummer Hammerfall is de overgang van sologitaar naar zang op 2:08. Dat is zo abrupt en onverzorgd gedaan, maar verder wel een goed nummer.

Ik ben in de loop der jaren steeds meer de oudere Hammerfall platen gaan waarderen, mede doordat ze tegenwoordig gewoon veel te Mainstream zijn geworden. The Dragon Lies Bleeding en Glory to the Brave zijn slechts een paar van de meesterlijke nummers op dit album.

Het debuut en direct ook het beste van Hammerfall. The Dragon Lies Bleeding introduceert de band op spectaculaire wijze. Het begon als een van de beste Power Metal bands op dat moment, maar is tegenwoordig gewoon een karikatuur. Een stevige en originele band, vol met inspiratie. Glory to the Brave blijft mijn favoriet van de band, een heerlijke power-ballad. Stevige nummers als Steel Meets Steel en Unchained en melodieuze nummers als I Believe. Deze plaat heeft alles en is ongetwijfeld Hammerfall moment supreme.

Geweldig debuut. De riffs klinken harder en minder 'commercieel' dan hun later werk en de vocals klinken ook top.

Die zanger kan zeker gevoelig zingen maar op de harde nummers (het grote deel van de CD natuurlijk) mist ie toch echt power.
Al met al somt "Unchained" hele album voor mij wel op qua hardere stukken; mooi krachtig met wat goede sfeerwendingen.

Dankzij HammerFall mocht het weer deze stijl metal, maar wat ik nooit begrepen heb is waarom Virgin Steele het niet lukte, die werden een jaar eerder nog massaal als oubollig bestempeld, terwijl zij zoveel meer unieker en origineler zijn...

Dat van Virgin Steele wil ik graag onderschrijven. Jarenlang ploeteren en het heeft ze geen steek verder gebracht. Of ze het tij nu mee of tegen hadden.

Ineens was daar Hammerfall. In een tijd dat powermetal not done was, mocht het met het verschijnen van Glory To The Brave ineens weer. Waar dat aan ligt, kan ik nog steeds niet volgen. De plaat opent aardig met The Dragon Lies Bleeding en sluit aardig af met het titelnummer. Alles wat er tussenin zit, is op de bedroevende Child Of The Damned uitvoering na, leuk maar het is allemaal veel te eenvoudig en te weinig spectaculair. Ik mis prikkelende solo's en de vocalen zijn heel vlakjes. Toch werd dit opgepikt door het metalpubliek. De festivals werden weer gevuld met powermetal en het genre 'mocht' weer. Bands als Helloween, Blind Guardian en nieuwkomers Rhapsody profiteerden daar volgens mij wel leuk van.

Hammerfall stond daar niet alleen in. In hetzelfde jaar kwam ook het grote Visions van Stratovarius uit, naast inderdaad nieuwkomers als Rhapsody en Edguy. Ook Nightwish debuteerde in 1997.

Ik zou niet de 'revenge' volledig aan Hammerfall willen toeschrijven.

Je hebt wel gelijk, maar als ik zo in mijn herinnering graaf is het juist Hammerfall die als eerste overal in de media opgepikt werd. De rest volgde snel. Het debuut van Nightwish was nog vrij onopvallend. Pas met Oceanborn begon dat balletje te rollen. Visions van Stratovarius werd ook over het algemeen best lauw ontvangen. Kreeg maar een 7 in Aardschok ofzo. Bovendien was die band ook al een tijdje bezig. Die kregen pas met Infinite de erkenning.

Dat neem ik dan maar aan, in die tijd studeerde ik net af aan de kleuterschool.

Ik denk dan "Visions" van Strato zo hoog gewaardeerd wordt door mensen (inderdaad niet zozeer door de pers) omdat door HammerFall men er weer voor openstond, voorbijgaand aan de twee voorgaande platen die ze maakte, die minstens zo goed zijn als "Visions".

Fourth Dimension vind ik veel beter dan Visions, maar dat terzijde.

Zo vind ik dat de beste albums van Hammerfall Crimson Thunder, Chapter V en Threshold zijn. Het songwriting-niveau van de band is in de jaren nogal gegroeid naar mijn idee.

Het album zal het genre best een boost hebben gegeven, qua luisterspel vind ik het toch een beetje saai en wisselvallig.

Toch wel een klassieker(tje) hoor, dit debuut van HammerFall. In een tijd dat deze stijl muziek door pers en 'kenners' massaal verkettert werd was daar ineens HammerFall. Man ik weet nog dat ik een nummer ergens hoorde en helemaal blij was toen ik vernam dat het om een nieuwe band ging. Dit album snel aangeschaft en behoorlijk grijs gedraaid. Niks nieuws onder de metalzon maar het klinkt allemaal zo verrekte lekker en aanstekelijk! Heb de band de jaren hierna volop gevolgd en veel live gezien. O.a. in Hardenberg met ik meen Virgin Steel samen. Fantastisch concert!

Glory To The Brave en Legacy Of Kings blijven wel de leukste dingen die Hammerfall uitbracht. Ik kan vrij weinig met de zeikerige zang van Cans en overall gezien vind ik die platen op enkele uitschieters na nog altijd wat aan de vlakke kant ofschoon ze de deur openden voor een meute nieuwe powermetalbands waarvan ikzelf Rhapsody nog altijd de allerleukste vond. Dragon Lies Bleeding en de ballade Glory To The Brave brengen anno 2021 wel wat nostalgische gevoelens naar boven. Die winst pakken ze dan ook wel even bij mij.

Tijdje geleden dit album aangeschaft en ik ben er wel aardig positief over. Per luisterbeurt lijk ik er eigelijk wel enthousiaster over te worden.

4*