Jim Kirkwood - The Dreamtime of Rust (2011)

Al qua plaatje op de hoes roept dit een verhaal op. Een agrariër heeft genoeg van zijn oude bus en zet hem ergens in het land. Hij heeft namelijk geen zin zijn oude bak naar de sloop te brengen en zo tegen een boom op zijn land heeft niemand er last van meent hij. De natuur kan zijn gang gaan en overwoekert het oude vehikel wel een keer met vers groen. En in de tussentijd droomt het oude voertuig van roest als teken van vergankelijkheid. Het is zomaar een verhaaltje wat bij mij opkomt bij het aanschouwen van het hoesontwerp. En dan het belangrijkste wat heeft Jim Kirkwood zelf willen zeggen met dit album. Dat is even een lastige opgave om dat te melden. Normaal is Jim Kirkwood daar heel duidelijk in op zijn internetsite, maar voor dit album is die informatie wat summier uitgevallen. Daarom hier van mijn zijde alleen een beschrijving van de muziek.

The Dreamtime of Rust begint met grommende bassen die een beeld oproepen of olifanten staan te communiceren. Daarnaast roept het ook een sfeer op van alleen te zijn achtergelaten op een afgedankt industrieterrein. Een lugubere sfeer die je in de praktijk liever zou mijden. Gaan de rit komt er tikje bij beetje wat licht in stuk, maar de spannende beklemende sfeer laat zich niet zo maar verjagen. De duisternis blijft als een zwaard van Damocles boven het stuk hangen. Naar verloop van tijd komt daar een orkestratie bij van repenterende strijkers die spanning doen toenemen en het gevoel van uitzichtloosheid versterken. Niet lang daarna ontstaat een sfeer van een ingetogen mars en in mijn gedachte zie ik militairen naar het front vertrekken. De sfeer stopt ineens en voor mijn gevoel sta ik op een groot leeg veld met een behoorlijk groot gevoel van verlatenheid. Tot dat daar heel subtiel een heerlijk oude sequencer wordt opgestart die me een sfeer intrekken die sterkt doet denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. De periode dat een band als Tangerine Dream los kwam van de puur strikte vorm van het maken van kosmische muziek. Voor mijn gevoel is Jim Kirkwood hier bezig met zijn instrumentarium hier een fraai landschap aan het creëren middels klanken uit de elektronica winkel. Even valt de sequencer weg waardoor een gevoel ontstaat van in een vacuüm te zijn terechtgekomen. Tot dat na verloop wat percussie is te horen die me wat aan Zuid Amerika doet denken. Voor mijn gevoel ben ik daar ook in een oerwoud beland. Een toon uit een fluit versterkt dit beeld nog eens. Om me heen sluipende jagers in een inheemse sfeer lijkt het wel. Als daar uit de diepte een sequencer bijkomt bekruipt mij het gevoel los te komen van het aardoppervlak, waarna ik vervolgens een grootte diepte in wordt gegooid die niet pluis aanvoelt. Naar verloop valt die beklemmende sfeer weg en maakt ruimte voor een intense rust in een Zuid Amerikaans landschap. Het is hier knap te noemen dat Jim Kirkwood met een minimaal aan klanken een mooie sfeer weet neer te zetten die mijn aandacht weet vast te houden. Het geeft na verloop van tijd het gevoel van alleen te zijn in een landschap waar weinig lijkt te gebeuren. Toch komt er na verloop van tijd heel subtiel wat leven in de brouwerij die mee gevoel bezorgen van aan een aangename reis te zijn begonnen. Net naar dit ik dat gedachte heb houdt het stuk muziek ineens op. Hetgeen jammer is, want voor mijn gevoel was de reis die ik aan het maken was nog lang niet ten einde.

Het begin van de track Like the Shape of Things that Never Were brengt me wat dat betreft weer in de bewoonde wereld. Geritsel is er te horen in een sfeer die lijkt op een afgedankt industrieterrein te zijn beland. Holle geluiden die wat aan metaal doen denken, totdat er in de verte een kerkklok is te horen en een man en een vrouw in keurig Engels met elkaar aan het kletsen zijn. Een vreemde sfeer die niet gelijk te plaatsen is. Na verloop van tijd komt er een rustig ritme het stuk binnen. Met mijn ogen dicht is dit ritme instaat me in trance te brengen. Het geeft dus een rustgevend gevoel. Muzikaal vindt er niet gelijk iets wezenlijks plaats en is daardoor wat saai te noemen. Voor mijn gevoel zit ik naar een klok te kijken die braaf zijn minuten aan het wegtikken is. Even voor het einde zijn er nog even wat stemmen te horen, waarna er wat triest klinkende muziek is te horen. Door dit alles staat Like the Shape of Things that Never Were in schil contrast met The Dreamtime of Rust waarin van alles en nog wat viel te beleven. Hier door blijf ik met een leeg gevoel zitten.

De eerste track is erg boeiend te noemen en trekt dit album dus naar een ruime voldoende. Echter de tweede track doet precies het omgekeerde, waardoor het wat lastig wordt het aantal sterren te bepalen wat dit album waard is. Daarom blijf ik voor nu steken op drie en een halve ster voor het hele album. Meer kan ik er nu niet van maken…