Beth Nielsen Chapman - Beth Nielsen Chapman (1990)

Geen stemmen en geen enkele reactie? Tja, dit is blijkbaar weer zo'n album dat 'te Amerikaans', te 'middle of the road', of vooral te onbekend is bij de gemiddelde Nederlandse muziekliefhebber - en bij de gemiddelde MuMe-user (voorzover die laatste bestaat).

Wat niet wil zeggen dat dit een obscure release is. Beth Nielsen Chapman is een dame die als singer-songwriter haar sporen meer dan verdiend heeft. Ze schreef jarenlang vooral voor anderen voordat ze in 1990 deze eerste soloplaat opnam. Opererend vanuit haar woonplaats Nashville was en is ze succesvol als songwriter voor grootheden als Bonnie Raitt, Bette Midler, Trisha Yearwood en vooral tal van countrysterren die voornamelijk bekend zijn aan de overkant van de plas. Maar ook wereldsterren als Neil Diamond en Elton John hebben nummers van haar opgenomen. Haar grootste 'claim to fame' voor Nederlanders is dat ze het nummer World of hurt schreef, dat uitgroeide tot het titelnummer van het debuutalbum van Ilse deLange.

Ze is in de VS vooral bekend in de countryscene, maar dat wil niet zeggen dat dit een countryplaat is. Softrock is een betere omschrijving, waarbij ze zowel qua composities als stemgeluid me nog het meest doet denken an Carly Simon. Ze valt voor dit debuut niet terug op eerder geschreven en door anderen opgenomen nummers, maar komt met een complete set aan nieuw materiaal. De compositorische kwaliteit druipt van elk nummer af; je hóórt gewoon dat verschillende nummers het goed zouden kunnen doen in de Amerikaanse country- en adult-charts.
Met name Avalanche, Life holds on, Take it as it comes, I keep coming back to you en That's the easy part zouden in vroeger tijden zo op single gezet kunnen worden. Dat zijn dan hoofdzakelijk de meer uptempo tracks, maar verstilde nummers als Emily, het verhalende Years en Child again blijken groeibriljantjes die bij iedere keer draaien beter worden.

Natuurlijk, het is allemaal nogal mainstream, strak en goed uitgevoerd zonder dat ze ook maar ergens uit de bocht vliegt, en de perfecte, maar niet steriele productie draagt eveneens bij aan een vrij hoog Carpenters-gehalte, maar per saldo is dit een zeer persoonlijk en evenwichtig debuut. Mooie zondagmorgenplaat.