Veni Domine - IIII - the Album of Labour (2004)

Veni Domine blijft altijd een vreemde metal-eend. De mix van doommetal, heavy metal en progressive metal is erg goed en kundig uitgevoerd. Met een schreeuwende zanger ála Geoff Tate zit het op dat vlak ook wel goed.

De band excelleert niet in ontzettend pakkende songs, maar omdat het technisch zo goed in elkaar zit, is het wel fantastisch om naar te luisteren, maar het is wel een hele zit, omdat er bij gebrek aan echt pakkende hooks weinig houvast is.

Productioneel is deze plaat niet echt sterk. De riffs zijn lekker zwaar en vet, maar er lijkt teveel treble in de snare en hihats te zitten, waardoor deze nogal snerpend klinken.

Een band waarvan je met gemak kunt zeggen dat ze underrated zijn, want niemand kent ze. En toch is het allemaal best wel goed, maar je moet ervan houden.

Hoogtepunt; Deep Down Under, met een gaaf orgeltje en bijna Pink FLoyd-esque gitaarwerk, naast de gebruikelijke doomy riffs, met een plotselinge versnelling en dan weer terug naar Pink Floyd-meets-doom. Ander hoogtepunt is het wat modern klinkende Voice of Creation met zn moddervette spierballenriffs en tig tempowisselingen en het werkelijk prachtige The Healer's Face, waarbij de Queensryche-associatie wel erg dik is.