Kate Wax - Dust Collision (2011)

Samples: link

Sfeerimpressie: link

Via James Holdens (die naam gaat terugkomen, pas op) At the Controls-mixcd leerde ik Kate Wax kennen. Soort PJ Harvey met een drumcomputer. Een mooie vertegenwoordiging van de spannende zijde van de electroclash - aangevoerd door Trevor Jackson, en met Miss Kittin en Trevor Jackson als andere exponenten. Een deel van haar werk ging snel vervelen, net als dat van haar tijdgenoten, het andere deel bleef erg mooi. Bijvoorbeeld Black Sheep (consumation dreamer, count the ships, count the ships) en Heroin (When I see your face on TV, I'm on heroin) - niet toevallig allebei veelvuldig gedraaid door eerdergenoemde DJ.

Anderhalfjaar geleden, 5 jaar na haar eerste en laatste album, werd bekend dat haar tweede album bij Border Community uit zou gaan komen. Kate Wax was James Holden (labelbaas van BC), de enige DJ die haar platen nog draaide, tijdens Sonar op het strand tegengekomen en had beloofd wat nummers te sturen. Zo geschiedde: het label dat "neo-trance" had groot gemaakt, tekende een Zwitserse zangeres. Eerder, toen Berend Jan en ik Holden spraken, vertelde Holden al dat zijn label dat najaar (2010) iets bijzonders uit ging brengen.
In oktober organiseerde Border Community een eigen avond in de Melkweg, en Kate Wax kwam mee. Ze trad op samen met een basgitarist wiens gitaar uitstond, en het geluid stond zo zo zacht dat de hockeyuitslagen die de meisjes naast me bespraken duidelijk te horen waren. Niettemin was het concert prachtig - zoals ik had verwacht. Haar echte moment kwam echter later, 5 uur 's nachts. Holden draaide de laatste plaat van de nacht, en ondanks mijn wat opgestegen staat herkende ik de toegift meteen. Een nieuwe Kate Wax.

Maar het werd najaar en de plaat kwam niet. Inmiddels was bekend dat "Dust Collision" de titel zou worden, wat ik vervolgens wekelijks googelde - nagenoeg zonder resultaat. Koninginnedag kwam en Kate Wax deed samen met Holden Doornroosje aan. Kate Wax' concert was prachtig en Holden draaide verreweg de beste DJ-set die ik gehoord heb. Thuis googlede ik haar album weer eens: geen resultaat.

Niet zonder mijn inbreng kwam Kate Wax terug naar de Melkweg in juni, om een DJ-set te doen. Haar set was, eerlijk gezegd, niet al te best. Maar ik had wat ik wilde: tijd om haar aan de tand te voelen. Katey, waar blijft je album?

Ze vertelde: Drie jaar lang had ze er dagelijks aan gewerkt en half 2010 was het nagenoeg af. Border Community zou het uitbrengen, maar James Holden wilde het rustig brengen met het slechtst mogelijk denkbare excuus: "Your album is timeless anyway", had hij gezegd. Eerst zouden er nog wat andere platen uitgebracht worden, en samen besloten ze in de tussentijd haar album te perfectioneren. Wax stapte in het vliegtuig naar Londen en na anderhalve week in de studio besloten ze dat het nu echt af was. Tot ze in Genève terugkwam, de opnames terugluisterde en terug naar Londen belde. Tijdens anderhalve week bijschaven, non-stop blowen en Section 25 luisteren had haar album perfect geklonken, eenmaal thuis klonk het als een rommeltje. Dus na een paar weken vloog ze weer naar Londen, nu om het album in heldere staat af te maken.
Een goed verhaal, vond ik, alleen snapte ik niet wat Holden toen in oktober al gedraaid had. Gelukkig was Kate Wax er om het uit te leggen: na het eerste Londense opnameproces had Holden van de eerste versies op zijn harde schijf edits gemaakt, puur om te draaien in zijn eigen sets. Dat kon natuurlijk niet, vond ik, en na een betoog in gebroken Engels hoe mooi ik dat nummer vond (It's so spiritual...It's like...if you're singing above the music..or maybe even towards the music... like you're preaching on a mystic ritual..it's like... the most beautiful thing I've ever heard..., enfin, ze moest er vooral om lachen) beloofde ze dat ze haar best zou doen voor een release van de edits.

Een paar weken geleden trad ze voor de tweede keer om in de Melkweg, het ADE-publiek vond haar optreden unaniem verschrikkelijk ("Wat een kutwijf", "Wie is zij?!", "Het kutste wat ik ooit gehoord heb", "Dit is toch geen muziek!", hoorde ik), ik vond het een van de mooiste concerten die ik gezien heb. Haar CD lag nog steeds niet bij de merchandise, en de 12" van de Edits had ik inmiddels al, maar haar album was inmiddels echt áf.

Ik heb het nog niet gehoord, maar kan na haar optredens en de nummers die Holden draaide zeggen dat het resultaat fantastisch is - iets als Dead Can Dance met Giorgo Moroder, Fever Ray met Conny Plank en Caberet Voltaire met Front 242. Of zoiets.
Nog vijf dagen wachten.

Nuttige achtergrondinformatie, erg leuk om te lezen. De samples maakten me niet heel enthousiast, maar nu wordt ik toch weer benieuwd.

Mooi stukje, Luc. Het album is te downloaden via de iTunes-store. De eerste indruk is erg goed, dit ga ik heel erg veel luisteren! Stem volgt

Heb het na een dag studie getypt, en lees er nu wel echt pijnlijk veel fouten in terug. Maar goed, zal ook wel met mijn enthousiasme te maken hebben

Liever een enthousiast stuk met veel fouten over fijne muziek, dan een ongeïnspireerd stuk over slechte muziek, zeg ik altijd maar. Deze plaat is heel erg indrukwekkend, lang geleden dat ik zo'n positieve opdonder heb gehad door muziek

Inderdaad. Een heerlijk stuk om te lezen Luc, die foutjes zou ik me niet druk over maken.

Ben ook benieuwd naar deze plaat, de Holden-edits is het enige wat ik gehoord heb tot nu toe en dat is jaarlijstjesmateriaal.

Ja herman dit is wat voor jou!

Leuk om te lezen, Luc.

Ben erg benieuwd!

Hier is het album te beluisteren: EB Listening: Kate Wax - Dust Collision exclusive stream + Interview | Electronic Beats - electronicbeats.net
Kan het gemiddelde wat naar beneden

als je de standaardmeuk op het bc-label gewend bent kan ik me voorstellen dat je dit weg zal joelen. het verhaal van dat honende publiek geeft misschien wel mooi weer hoe het label in verval is geraakt. ik zie bc als een label dat vernieuwend is en een eigen kijk heeft op de housescene. maar dat is wat mij betreft al een aantal jaar niet meer het geval en het publiek heeft zich hier schijnbaar op aangepast.
dust collision heeft veel raakvlak met the knife/fever ray, wat toch wel iets heel anders is dan we van het label zouden moeten verwachten. vanuit een breder perspectief is het allemaal misschien niet vernieuwend, maar ik vind het (zeker voor bc) fris klinken, de producties zijn strak en emotioneel komt het goed aan.

Wat vond je eerst goed dan, en nu niet meer? Ik vind zelf dat het alleen maar beter wordt, wat begon met (mooie) snelle, "trancehits" heeft zich ontwikkelt tot een label dat utopische, naïeve, wilde pop en dansmuziek uitbrengt.

Voorbeeld:
Holden in 2005 (al is dit niet nummer niet op BC): YouTube - James Holden @ Fuse - Brussel - 2005
Holden in 2010: YouTube - James Holden @ Nachtdigital 13, Olganitz 30-07-2010

Alles wordt mooier

ik vind dat bc wel wat vernieuwender mag zijn, de meeste eptjes van de afgelopen jaren vind ik bv niet erg bijzonder. wellicht heb ik gewoon te hoge verwachtingen van het label, maar met bv de eerste albums van holden en fake werd ik in die tijd verrast. love it or hate it, dat idee. ik heb het gevoel dat ze steeds meer naar het midden (vlakker) zijn getrokken. dat zie je natuurlijk wel bij de meeste populaire dj producers gebeuren, maar van een holden verwacht ik eigenlijk dat hij boven dat soort mechanismen staat. als je op een punt zit dat je fans alles leuk vinden wat je doet, dan is het natuurlijk ook lastig om kritisch op jezelf te blijven. ik denk dat bc en holden nu juist van het type zijn dat ze hun fans zouden moeten kunnen blijven uitdagen. holdens officiele mixen doen dat in principe ook altijd, waarom dan niet het label?

Dat je de muziek nu niet zo mooi vindt kan natuurlijk best, maar dat het steeds vlakker wordt is gewoon onwaar. Daar is dit album toch het levende voorbeeld van?
En, ik geloof ook niet dat Holden gewoon blijft doen wat zijn fans leuk vinden. Dat hij zo'n grote DJ is geworden komt voor een heel groot deel door zijn remix van The Sky Was Pink, en ik geloof niet dat hij die fans een dienst heeft bewezen met zijn remixes voor Radiohead en Mercury Rev, vijf jaar later.

ik heb ook nooit beweerd dat dit album vlak is. integendeel. ik zeg juist dat er vaker platen als deze uit mogen komen op bc.

Ik wil jullie discussie niet neerslaan, maar eigenlijk hebben jullie allebei wel gelijk denk ik. Kijkend naar wat Border Community afgelopen twee jaar heeft uitgebracht (Avus-Poppy, Margot-France 2, Luke Abbott-Holkham Drones, Fairmont-Velora) kun je denk ik wel concluderen dat dit album veruit het spannendste is dat in 2 jaar is uitgekomen op het label. Aan de andere kant ligt het niveau van eerder genoemde platen wel zoveel hoger dan de standaard en is de verrassingsfactor ook zoveel hoger dat je niet echt van vervlakking van het label kan spreken denk ik.
On-topic: fantastisch, ongrijpbaar album. Ik kom wat later met een stem en onderbouwing.

Ik dacht zelf aan een mix van PJ Harvey en Anne Clark, maar dan flink door de acidtechnokraut-molen gehaald. Maar dit klopt ook wel aardig.

Ronduit fascinerende plaat waarvan Echoes and the Light en het titelnummer het hart lijken te zijn. Dit is muziek zoals muziek hoort te zijn: intuïtief, emotioneel en voorlopig ongrijpbaar. Hier ben ik nog wel even zoet mee.

Bij mij zijn I Knit You en Holy Beast favorieten

Bij mij Les Djinns, omdat 'ie de laatste minuut zo lekker grotesk uit de bocht vliegt

Ik ben al lang blij dat je dit niet verschrikkelijk meer vindt

Haar wervelende remix van Harald Björk zou tot de beste drie tracks van dit album horen, als-ie erop stond.

Jammes genoeg niet hetgeen ik had gehoopt... Misschien moet ik er later zonder voorinname een aantal keren naar luisteren.