Chris Isaak - Beyond the Sun (2011)

Niet echt een originele coverplaat van dhr. Isaak, de meeste nummers (ook de bonustracks) zijn al tig keer op plaat verschenen. Maar het gebrek aan originaliteit wordt grotendeels gecompenseerd door de sterke performance. Zijn fantastische stem en muziek die vol energie zit hebben er toch voor gezorgd dat ik dit plaatje een paar keer heb beluisterd. Hij zet de nummers soms beter neer dan het origineel en dat mag je eigenlijk niet zeggen als je het hebt over de Elvissen en Johnny Cashen van deze wereld

Mooi sintcadeau voor mijn vader misschien.

Dit is een echte pastiche-plaat. Het enige originele is dat de cd op dezelfde lokatie opgenomen is als de oorspronkelijke versies. Maar dat is ook echt het enige originele en bijzondere van deze hele cd. Het enige nummer waar echt even het dak eraf gaat is "Miss Pearl" van de nobele onbekende Jimmy Wage, hier gaat de brave Chris even echt los. Verder kabbelt het ambachtelijk voort zonder maar een zweem van echt enthousiasme of oprechtheid en blijft het keurig binnen de lijntjes.

Jammer had liever een origineel album gehad, deze binnenkort maar eens beluisteren.

Vind het wel een leuke coverplaat, er zijn inderdaad duizenden die zich bezondigd hebben aan het Rock & Roll/Rockabilly werk van de pioneers.

Chris is volgens mij wel één iemand die zich kan bezondigen aan dit werk, en doet dat zeker met verve. Een leuk album, echter ook ik had liever een eigen album van hem gehad

Ik ga mij maar in het rijtje luisteraars voegen 'die liever een eigen album' hadden gezien. Verder niks mis met dit coveralbum, maar ook hier schaar ik mij achter de kritiek dat dit wel allemaal heel braafjes 'nagespeeld' wordt.

De ouders van Chris Isaak waren hard werkende mensen. Moeder Dorothy werkte in de fabriek en vader Joe was vorkheftruckchauffeur. Muziek bracht vreugde en ontspanning in huize Isaak. Er was een bescheiden platenverzameling. Chris Isaak vertelt erover in het CD-boekje bij dit coveralbum. Hij en zijn broers groeiden op met de muziek van Carl Perkins, Johnny Cash, Roy Orbison, Elvis Presley en Jerry Lee Lewis. Chris' eigen muziek is geïnspireerd op wat hij thuis meekreeg.

In het CD-boekje vertelt Chris ook over het plezier dat hij en zijn makkers hadden bij het opnemen van deze Sun classics, nota bene onder meer in de originele Sun Studio in Memphis en met behulp van enkele oudgedienden. Vreemd genoeg hoor je dat niet of nauwelijks aan de opnamen af. Het lijkt wel alsof de ambiance juist verlammend heeft gewerkt. Alsof de echte passie verdween, zodra de opnamen startten. Het is goed gedaan, respectvol, degelijk vooral, een mooie mix van rockers en tearjerkers. Chris' eigen nummers (3x) passen er naadloos tussen. Maar er mist iets. Het lijkt net of het heilige vuur er niet is. Het klinkt braaf, vrijblijvend. De eigen inbreng ontbreekt en daarmee de urgentie. Het is meer naspelen dan toevoegen geworden. Ik heb dit album met plezier beluisterd, want Johnny, Elvis, Carl, Roy en Jerry Lee behoren ook tot mijn helden. Chris' eigen werk, m.n. zijn eerste vier albums, is echter een stuk spannender.

Toegegeven, klinkt redelijk braaf. Maar hola, hier wordt ik toch zo vrolijk van!

Janz, je hebt het over 3 originele nummers van Isaak, wat zou betekenen dat je de Australische Collector's Editie hebt. Of heb je je vergist? (of ik? ) Weet trouwens iemand, of hier nog oude Sun artiesten op meespelen?

Destijds op vinyl gekocht en vanmorgen maar weer eens meegenomen naar beneden om eens op te zetten. Niks mis mee allemaal, wel erg braaf. Daarnaast mist Isaak meer dan eens het rauwe in zijn stem, zoals bijv in de finale van Trying to Get to You.