Phil Lynott - Yellow Pearl (2010)

Prima verzamelaar van de zanger, bassist en leider van Thin Lizzy. Solo maakte hij o.a. uitstapjes in het popteritorium. Dat levert niet altijd de beste nummers op. Maar als hij wat dichter "op eigen terrein" blijft, levert het solo ook puike nummers op.

Ik ben in bezit van de twee soloalbums van Philip Lynott, vooral bekend als frontman van Thin Lizzy. De lange versie van zijn voornaam gebruikte hij voor solowerk. De reden dat ik deze verzamel-cd kocht, zit 'm in de extra's, die ik in de volgspot zet.

Track 1 bevat de singleversie van Yellow Pearl, tevens de openingstune van de Britse chart-tv-show Pop of the Tops, waarop de invloed van Midge Ure zich laat gelden. Deze ex-gitarist en -toetsenist van Thin Lizzy trad omstreeks de tijd van de opname (1979) toe tot Ultravox, dat met hem in de gelederen grote successen zou beleven. Yellow Pearl klinkt alsof Lynott de zanger van Ultravox was.
Track 16 is Somebody Else's Dream, dat B-kant was van single Together. Het zit prominent in de documentaire 'Songs for While I’m Away' (2020), onderdeel van deze box. Een liedje waarin hij openlijk over zijn innerlijke strijd en twijfels zingt.

Beat of the Drum, track 17, was de B-kant van hitsingle Old Town. Een sterke B-kant op basis van drumcomputer en synthesizers, waarna percussie en folkaccordeonspel bijvallen. Het werkt ook nog! Vermoedelijk is het Brian Downey die hier drumt, ik meen zijn stijl te herkennen.
Track 18: na het stoppen van Thin Lizzy en het mislukken van zijn doorstart met Grand Slam, ging Lynott solo. Ooit had ik de 12" van Nineteen (1985) op vinyl, maar helaas is die in de troebelen van het leven verloren gegaan. Geproduceerd door Paul Hardcastle die eveneens een hit met deze titel scoorde, maar dat was een andere compositie. Een drumcomputer en enkele geluidjes die indertijd modieus waren in de dance, klinken hier dankzij de producer, verder rockt het nummer stevig. Niet zijn briljantste nummer, maar verre van onaardig. Fijn dat ik 'm met deze cd weer in huis heb! De clip is overigens leuk om te zien.

Track 19 is de bluesballade Parisienne Walkways en afkomstig van Gary Moores Back on the Streets (1978). Bepaald niet nieuw voor mij, maar relevant voor deze verzamelaar: de tekst verhult een verwijzing van Lynott naar zijn vader, die hij pas zou zien toen hij als jong-volwassene in Londen was.

De inlay bevat een nuttig overzichtsverhaal van de hand van journalist Malcolm Dome, die in menig hardrock-/metaldocumentaire opduikt en anderhalf jaar geleden overleed.