Vangelis - Soil Festivities (1984)

Dankzij een - zeg maar - stemtip van mijn goede vrind Casper (aka Casartelli) heb ik dit album weer eens goed beluisterd. Het album was (gelukkig) niet zo slecht als ik eigenlijk dacht. Nog steeds niet mega goed maar ik ga mijn stem wel met een punt verhogen!

Dit is en blijft een lastig album om te beoordelen. De geheimzinnige sfeer maakt het in het begin best wel boeiend, maar dit is ook gelijk het zwakke punt. De hele tijd na en heks kijken die met een vreemde substantie bezig is gaat ook op den duur tegenstaan.

Toch hoeft dat niet zo te zijn bij dit album, als je tenminste bovenstaand gegeven uit je hoofd zet. En je houdt aan de titel van het album. In dat geval zie ik allemaal beestjes (ja, hoor) over de grond kruipen in het bos. Langzaam maar zeker zie ik in dat geval een mierenhoop ontstaan en meer van dergelike bouwsels. Wat dat aan gaat is de muziek best wel beeldend. Het nadeel is echter wel dat je hiervoor in de stemming voor moet zijn en dat is niet altijd het geval. Als dit dus niet het geval is heb ik de neiging om met de cd te gaan gooien om mijn zenuwen de baas te blijven. Maar als ik een rustige bui ben kan ik van dit album echt genieten. Vangelis weet me dan op een boeiende wijze kennis te laten maken met wat er nog meer leeft in het bos dan de roofdieren en de vogels. Op dat moment wordt mij duidelijk dat alles een functie heeft en dat Vangelis dit wel goed op plaat heeft gezet.

Toch moet ik voor dit album echt in de stemming zijn. Na een stressvolle dag krijg ik van dit album nog meer stress. Daarom draai ik dit album eigenlijk alleen als ik me goed in mijn vel voel en rust bij mezelf kan vinden. Dat maakt het voor mij ook zo moeilijk om dit album een cijfer te geven, want dat is sterk verbonden met hoe ik me op dat moment voel....

Dit vind ik persoonlijk 1 van de meest interessante Vangelis albums juist omdat het best wel afwijkt van alles wat hij daar voor en daarna heeft gedaan. Dit is muziek opgebouwd uit minuscule thematjes, motiefjes en klankjes en het duurt lang voor dat je het allemaal een beetje doorgrond.

Heb overigens lang gedacht dat het een soundtrack was bij een dcoumentaire over allerlei kleine beestje die in en op de grond leven.

Dit is een heel mooi en boeiend album van de Griekse meester.
Prachtig opgebouwde structuren die in een ambient achtige vorm op je af komen. Geen zwak moment op dit album dat voor mij als een welkome verandering kwam op vele andere albums van Vangelis.

Misschien wel de meest originele plaat die Vangelis ooit maakte. Zeer ingetogen, maar ook met een zeer persoonlijk geluid (met geluiden uit de Yamaha CS-80 en de Roland Jupiter 8 die Vangelis zelf programmeerde). Een soort electronische, minimalistische symfonie die in ieder van de vijf delen weer bestaat uit verschillende lagen van thema's.

Ik draai deze plaat gemiddeld twee keer per jaar en het is iedere keer weer een boeiende luisterervaring.

Eerlijk gezegd siert het Vangelis dat hij daarna nooit meer een 'tweede' Soil Festivities heeft gemaakt. Die zou m.i. toch niks toevoegen aan zo'n muzikaal concept.
Nee, Vangelis maakte Invisible Connections en ging daarmee nog extremer. Nog zo'n onbegrepen, maar prachtige 'one of a kind'-plaat.

Absoluut waar, die paar experimentele platen die Vangelis heeft gemaakt mogen er best wezen, maar er zitten ook missers tussen, zoals Beaubourg en See You Later.

Soil Festivities valt bij mij in de categorie van platen die er net niet mee door kunnen. Het album heeft zeker z'n charme: sfeervol en origineel is het namelijk zeker, en de plaat heeft zeker prachtige momenten, maar kan op een gegeven moment, net zoals bij Gerards Dream, m'n geduld en m'n zenuwen op de proef stellen. En hoewel ik zeker van minimalistische en experimentele muziek houd, vind ik dit album het vaak nét niet hebben. Waar dat aan ligt, heeft misschien te maken met het feit dat het album af en toe wat richtingloos klinkt, zoals in Movement 3 en 5, terwijl de structuren in Movement 1 en 2 me wel weer aanspreken, hoewel me het daarna weer gaat vervelen. Ik vind de muziek niet spannend en boeiend genoeg, ondanks dat Vangelis hoorbaar echt zijn best heeft gedaan voor dit album, en dat moet ik 'm ook zeker nageven. Mijn ding is het helaas gewoon niet, ondanks dat ik een plaat als Invisible Connections wel weer kan waarderen, wat te maken heeft met een gevoel van onderhuidse spanning die er in terug te horen valt.
Wellicht dat ik ooit nog eens het licht zie tijdens beluistering naar dit album, maar voor nu kan ik niet hoger gaan dan een 2,5.

Subtiele maar ook erg spannende plaat. Een van de betere van vangelis.

In "vroeger dagen" vond ik dit wel een van de minste albums van Vangelis. Dat kwam dan misschien ook wel door het gegeven dat ik natuurlijk al bekend was met Heaven and Hell en Mask. En dan is zo'n album wel erg minimalistisch, waarin relatief weinig gebeurt.
Maar toch, het heeft een prima sfeer, je wordt er in meegetrokken, en daarom 3,5 ster.

Waarschijnlijk wel mijn favoriet van Vangelis, in ieder geval verreweg het meest gedraaid.