Vangelis - Mask (1985)

Dit symphonische werk van Vangelis lijkt in eerste instantie een soort herhalings-oefening van Heaven and Hell, mede door de toevoeging van het English Chamber Choir (die overigens niet voorkomt op de credits van dit album, maar ik las ergens dat het hetzelfde koor was die ook meedeed op Heaven and Hell).
Hoe dan ook, dit is een zwaar onderschat album, maar naar mijn mening is het een ijzersterk album uit een periode dat Vangelis erg donkere en experimentele albums maakte (o.a. Soil Festivities en Invisible Connections).
Movement 1 is het absolute hoogtepunt en is een dreigend epos die bij vlagen chaotisch en dreigend klinkt maar tegelijkertijd een prachtig rustig middenstuk kent. Super!!!
Movement 2 is het toegankelijkste nummer van het album maar is ook erg mooi en verder blijft het niveau gewoon constant hoog.
Maar, het blijft een erg donker album en niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de stijl die Vangelis hier hanteert.
Toch is Mask een bijzonder album en hoewel ik dit album toentertijd maar moeilijk kon bevatten (ik was zeer jong toen ik dit album leerde kennen), beschouw ik het nu als een meesterwerk.

Dit is zoals CorvisChristi al schreef een album met raakvlakken met Heaven and Hell. Had dit laatst genoemde album een duidelijk thema op dit album moet daar meer moeite voor worden gedaan.

Na vele keren Mask te hebben gedraaid komt er toch langzaam een beeld bij. Voor mijn gevoel zit ik ergens in Griekenland tussen de bergen, alwaar een schouwspel bezig is waar veel maskers bij worden gebruikt. Omdat kracht bij te zetten branden er diverse vuren waardoor de schaduw van de spelers als reuzen op de bergwanden verschijnen. De muziek van Vangelis zorgt hierbij voor een prima sfeer.

Ondanks deze sfeer moet ik toch steeds denken aan het album Heaven and Hell, wat voor mij een heel stuk beter is. Dit komt volgens mij omdat dat album min of meer het origineel is waar deze is van afgeleidt.

Movement 1, 2 en 3 weten me goed te boeien. Bij Movement 4 zakt de aandacht weg, Movement 5 opent zo te horen met een variant op Movement 1 maar zo mooi vind ik het niet. Ben overigens best wel een liefhebber geworden van Vangelis met zijn herkenbare geluid. De man heeft aardig wat werk afgeleverd en daar heb ik zo onderhand al aardig wat van. (zoiets als Invisible Connections ken ik alleen van You Tube) Valt me op dat hij nooit met liveplaten komt. Movement 6 is een mooie afsluiter.

Dit is echt een van de beste werken van Vangelis. Regelmatig behoorlijk bombastisch, maar zwaar, soms dreigend, indringend. Het is toch haast niet voor te stellen dat hij een autodidact is die het zichzelf allemaal heeft aangeleerd?
In ieder geval is mijn advies: ga er rustig voor zitten als je dit album op zet, en doe dan niks anders dan luisteren en het op je in laten werken.

Zeker één van de beste werken van Vangelis, WPE. Minstens zo goed als een Heaven and Hell, waarmee ik dit album altijd vergelijk; minstens zo aangrijpend en wellicht nog een stuk donkerder van aard. Alleen jammer en verbazend eigenlijk dat Mask een stuk minder bekend is.

Vooral Movement 1 blijft magnifiek!

Wauw,wat een mooie opening.
Idd ,zou zo een waardige opvolger van heaven and hell kunnen zijn.
Dreigent,machtig en zacht.

Zacht?

sommige stukken wel,vooral de strings partij

Ok, op die manier. Zoals aan het begin van "Movement 6" zeg maar. En het tussenstuk van "Movement 1" wat een heel ingetogen en rustig stuk kent.

De cd heb ik in 1989 gekocht maar is bijna nooit beluisterd. Wellicht omdat ik Antarctica en Direct beter vond destijds. Na de recente ontdekking van Soil Festivities die bijna wekelijks wordt beluisterd heb ik Mask ook weer eens aandacht gegeven. Behoorlijk bombastisch en met een groot koor, hé dat kennen we van 1492.

Het is een nogal orkestraal werkstuk en met enkele prachtige momenten (Movement 2). Geen album om even lekker op de achtergrond te beluisteren. Movement 4 is, net als 5 en 6, ook erg fraai. Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. Vanwege de schoonheid én omdat Vangelis niet voor de makkelijkste weg kiest met Mask geef ik 4 sterren.

Prachtig album, zelfs net wat beter dan de bekendere Heaven and Hell vind ik. Op momenten behoorlijk bombastisch, zachtere stukken afwisselend met gedeeltes die je boxen uitknallen. Deze moet je lekker hard draaien en er voor gaan zitten. Dit was 1 van mijn eerste van Vangelis, niet de meest toegankelijke maar ik draai hem nog steeds met regelmaat. 4,5 sterren.⭐️