Gino Vannelli, Milli Vanilli, Vanilla Ice... Het gaf me allemaal de bibbers. Maar het nummer Wild Horses van dit album vond ik altijd wel erg leuk. Beetje John Cougar Mellencamp-achtig (of was het juist andersom?). En gezien de recensies bij Powerful people van GV (met het mooie People Gotta Move) heeft hij vroeger toch wel heel andere koek gemaakt dan het latere mierzoete werk.
'Persona non grata' is net zo'n goede song als 'Wild horses'.
'Young lover' is ook zo'n kippenvel nummer.
Dit album wil ik nog eens een keer op CD hebben.
Anita Witzier schijnt ook een grote fan van Gino te zijn. In het t.v. programma 'Banana Split' werd ze verrast met een optreden van hem en ze dacht eerst dat ze in de maling genomen werd.
Volgens mij was Gino toen in Nederland vanwege het 'North Sea Jazz Festival'.
Ook dit album vind ik aardig, maar niet meer dan dat. Gino kennende had hij beter kunnen en moeten presteren. Natuurlijk hij kreeg plots commercieel veel aandacht en dat gaat dan - volgens mij - altijd ten koste van de nummers. Joe Vanelli was niet meer op toetsen aanwezig(al was hij nog wel één van de producers) en ook de afwezigheid van deze steun en toeverlaat is duidelijk merkbaar.
Acceptabele plaat van Vannelli, hoewel het gebodene soms iets te vlak is. Juist het dramatische , dromerige element in zijn muziek tilt zijn songs omhoog en dat is hier net te weinig aanwezig. Young lover is wel zo'n song, prachtig. Het vorenstaande neemt niet weg dat Wild Horses een popklassieker is. 3,5 ster.
Neal Peart schreef: Ook dit album vind ik aardig, maar niet meer dan dat. Gino kennende had hij beter kunnen en moeten presteren. Natuurlijk hij kreeg plots commercieel veel aandacht en dat gaat dan - volgens mij - altijd ten koste van de nummers. Joe Vanelli was niet meer op toetsen aanwezig(al was hij nog wel één van de producers) en ook de afwezigheid van deze steun en toeverlaat is duidelijk merkbaar.
Joe Vannelli speelt op dit album nog wel de keyboards en deed de sequential programming volgens het boekje bij mijn CD.