Er zijn zo van die artiesten die je het liefst voor je zelf zou willen houden. Om later te kunnen zeggen, als het genie eenmaal door de grote massa is erkend, dat het voor jou allemaal ouwe koek is.
Vic Chesnutt is zo'n artiest. De man is een onwaarschijnlijk goede songschrijver, die de ene na de andere prachtmelodie uit zijn mouw lijkt te schudden. Zijn teksten zijn even ingenieus als cryptisch, maar getuigen altijd van een groot taalgevoel.
Van collega muzikanten krijgt Chesnutt genoeg erkenning. Zo werd halverwege de jaren 90 de cd Gravity of the Situation opgenomen met allemaal covers van Chesnuttnummers. Onder de uitvoerenden waren R.E.M., Garbage, Live, Smashing Pumpkins, Sparklehorse en Kristin Hersh (met het kippenvelnummer Panic Pure). De opbrengsten van de cd gingen naar een fonds voor zieke en gehandicapte muzikanten. Chesnutt zit in een rolstoel, vandaar.
Ghetto Bells heet zijn meest recente plaat, in een krappe week op de band geknald met een aardig stel begeleiders (o.a. Bill Frisell en Van Dyke Parks). En zelfs naar Chesnuttmaatstaven is dit een fantastisch album. Gevarieerd qua instrumentatie en lekker basaal opgenomen, overtreft dit album echt alles wat ik tot dusver dit jaar heb gehoord. 5 dikke sterren.
En nu maar hopen dat ie een beetje onbekend blijft. Een beetje elitair kan nooit kwaad.
Er zijn zo van die artiesten die je het liefst voor je zelf zou willen houden. Om later te kunnen zeggen, als het genie eenmaal door de grote massa is erkend, dat het voor jou allemaal ouwe koek is.
Zal eens mijn twee cd's van Vic proberen opdiepen
"Is the Actor Happy?", ik denk dat ik die acht jaar geleden op vakantie in Han-sur-Lesses etteloze malen heb gedraaid (tot groot jolijt van de Nederlandse hoteleigenaar )
Zachary Glass schreef:
"Is the Actor Happy?", ik denk dat ik die acht jaar geleden op vakantie in Han-sur-Lesses etteloze malen heb gedraaid (tot groot jolijt van de Nederlandse hoteleigenaar
Ook al zo'n prachtplaatje. Wat te denken van de tekst van Thailand:
'Into our lovely story
Who do we insert
but the mighty mighty
Steve Willoughby
He went searching
for that big Buddha in a raincoat
But found a wife half the size of he.'
Zojuist weer beluisterd en een halfje opgewaardeerd! Het laatste nummer Gnats bezorgt me van het begin tot het eind kippenvel. Nu maar hopen dat een aantal platen waaronder "Is the Actor Happy?" weer opnieuw wordt uitgebracht!