Scrapper Blackwell - Mr. Scrapper's Blues (1962)

Ik weet eigenlijk vrij weinig van Scrapper Blackwell. Hij is van dezelfde generatie als een aantal bluesgrootheden uit de Delta, maar qua naamsbekendheid staat hij in de schaduw van een Robert Johnson of Son House (om er maar een paar te noemen). Maar luisterend naar "Mr. Scrapper's Blues" moet ik vaststellen dat Blackwell qua geluid zich mag meten met de authentieke blues uit de Delta. Zijn fingerpicking gitaarspel is behoorlijk fel en puntig en mag je best spannend noemen. Wel hoor je veel dezelfde bluespatronen terugkomen in de nummers op "Mr. Scrapper's Blues". Ook zijn stem is niet zijn sterkste punt, maar dat compenseert Blackwell met gevoel en intensiteit. Op "Mr. Scrapper's Blues" staan een aantal bluesklassiekers en het is altijd leuk om als bluesliefhebber weer net een andere uitvoering te horen. Een nummer als "Nobody Knows When You're Down and Out", dat ik voornamelijk ken in de uitvoering van Derek and The Dominos, krijgt van Blackwell een mooie akoestische broeierige uitvoering. "Mr. Scrapper's Blues" klinkt net zo authentiek als de bluesgrootheden van weleer en wellicht verdient Scrapper Blackwell wel iets meer bekendheid.

Scrapper Blackwell is uiteraard vooral bekend vanwege zijn gitaarwerk bij de opnames van pianist en zanger Leroy Carr in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Hij deed ook solo opnames. Na de vroege dood van Carr, stapte Blackwell uit de muziekindustrie. In 1958 nam hij weer op, maar die opnames werden pas in 1967 uitgebracht. Per toeval werd Blackwell in 1961 in zijn thuisstad opgenomen door Art Roosenbaum, die door een vrouw op een gitarist gewezen werd. Roosenbaum wist pas na de opnames dat het Scrapper Blackwell was. Niet veel later werd Blackwell vermoord.