Gem Club - Breakers (2011)

Echt een prachtig album met diepe, donkere, maar ook subtiele en fragiele muziek. De combinatie van de stem met veelal cello en piano is imo top!

I Heard The Party wat een bloedmooi nummer is dat.

Muzikaal is Breakers ongelooflijk etherisch maar ook dramatisch en donker en ingetogen en vooral: adembenemend. De melodie is zo melancholisch en Christopher Barnes heeft een prachtige, unieke stem. Met weinig instrumenten, een intieme klank en mooie teksten is dit album zeker vier ☆ waard.

Mijn favoriete track is Twins, gevolgd door 252. Zanger en pianist, Christopher Barnes zegt hierover: “To me the song [252] is about the majesty and the fragility of the human body and of our relationships— how some people can run this complex and delicate collection of working parts through so much and have it come out unharmed, while others take great care of it and suddenly develop something which takes it away from them.”
(De muziekvideo is wel een van de vreemste die ik ooit gezien heb.)

Dit album is de perfecte soundrack voor een besneeuwde winternacht.

Ik heb deze plaat een aantal keren opzij gelegd, maar omdat het toch "iets" had, opnieuw geprobeerd, en uiteindelijk opgegeven.

Tot ik "Acid and everything" hoorde.. Ik was van een paar nummers zo onder de indruk dat ik deze Breakers toch nog een keer heb beluisterd. En nu hoor ik de schoonheid wel.

Favoriete nummers heb ik nog niet, al valt "252" wel op. . Het is de totale sfeer van het album.
Het is dus duidelijk een groeiplaat, en voor mij eentje voor in de late uren, heb ik ontdekt.