Peter Janson / Jonas Kullhammar / Paal Nilssen-Love - Live at Glenn Miller Café (2002)

Peter Janson op bas is 100% genieten als die begint te graaien naar zijn snaren. Een heel aangenaam plaatje om op te zetten nu het wat kouder begint te worden buiten. Een bijzonder dicht en warm geluid brengt het trio voort, waarbij ik de context helemaal kan voorstellen hoe dit gebracht werd in de Zweedse jazzclub waar dit album is opgenomen. De winter is wat mij betreft het beste seizoen om dit soort freejazz te draaien.

Paal Nilssen-Love is hier ook zoals nergens anders in zijn goede doen. Die trekt mij echt diep in de draaiende molen van de andere twee muzikanten. Instant Love!

Over de composities ben ik trouwens ook wel erg te spreken. Eenvoudige thema's worden neergezet en blijven in één lijn lopen (met wat uitspattingen hier en daar), wat een relatief toegankelijk/ duidelijk resultaat oplevert dat meteen pakt. Soms betrap ik mezelf erop dat ik spontaan Cold Thrills aan het fluiten ben op straat en dat is toch een teken dat de muziek blijft hangen. Wat is die bassolo van Janson in Slow Down mooi trouwens!

Volledig eens met Supernormal hierboven, maar waar ik eerst ook vier sterren gaf, gooi ik er nu nog een half bij op. Fantastische plaat!

Net weer op staan, en man man man, die bas in Slow Down. Geweldig. Genieten.

Fijn dat je hem ook zo kan appreciëren, Yann. De opname zelf is erg goed gedaan, je zou haast durven denken dat het in een studio is opgenomen, zo dicht zit je op de huid van de muzikanten. De koerswijzigingen maken er een zeer gebalanceerde plaat van die zijn luisteraars ademruimte geeft waar nodig. Vooral een flinke pluim voor de eerste minuten waar de knuppel in het hoenderhok wordt gegooid bij de ritmesectie. Vanaf dan pakt de muziek je bij de kraag en trekt je mee op pad langs
zwetend samenspel en bloedmooie solo's.