Colosseum - Live (1971)

Collosseum een kluitje engelse supermuzikanten onder aanvoering van drummer Jon Hiseman met Chris Farlowe achte de mikrofoon ! Dit is echt Eén van de beste live platen ever !

Hoog gemiddelde. Ken de band alleen van naam en Chris Farlow is een hele goeie zanger, ben wel nieuwsgierig geworden.
Met welke band is hun muziek vergelijkbaar?

Ja, deze is lekker, beetje jazzy, beetje jammen, lekker sfeertje.

R.I.P. Dick Heckstall-Smith .(16 September 1934 – 17 December 2004) Briljante jazz-bluessaxofonist.

Ik ben een enorme liefhebber van het gitaarspel van Clem Clempson en deze komt dit album net als alle andere muzikanten fantastisch uit de verf. Ik vind dit album tot nu toe 1 van de beste fusion-jamsessies die ik ik ken. Vergelijkingen met andere bands zijn naar mijn idee moeilijk te maken. Artiesten als Mahavishnu Orchestra, Tommy Bolin, Jeff Beck maakten toch meer rockachtige muziek. Colosseum hangt meer naar de jazz en blues mede door de sterke aanwezigheid van de saxofoon. *****

Geldt dat ook voor dit album?

http://en.wikipedia.org/wiki/Rough_Diamond_(album)

Niet op deze site te vinden. Als je het mij vraagt is alleen de uitgesponnen ballad Seasong de moeite waard.

Oh die ken ik niet, blijkbaar is deze zo onbekend dat er nog geen wiki-pagina voor bestaat. Misschien het pindakazen waard.
Wat betreft Clem Clempson ben ik vooral onder de indruk van zijn Collosseum en Humble Pie-werk. Daarnaast ken ik ook zijn live-optreden met Jack Bruce wat ook zeker niet slecht is.

Rough Diamond was de band die David Byron, nadat hij met veel bombarie uit Uriah Heep stapte, naar wereldfaam had moeten helpen ........ Wat ik mij er van herinner was de PR kampanje beter verzorgd dan de muziek.........

Er zijn verscheidene live opnames van Clem met ome Jack, een concert uit 1980 met Billy Cobham en David Sancious en ook op Cities Of The Heart ( Jack's 50ste verjaardagfeest, destijds integraal op de duitse TV uitgezonden ) doet hij mee.

Alhier €4½

Lost Angeles, wat een prachtig nummer is dat. 15 minuten lang jammen waar op een gegeven moment de zanger zelfs mee inproviseert met de gitarist en de drummer. Geniale muziekanten.

Van uitstel komt geen afstel - ik heb dit album toch maar eens geprobeerd, want in de vroege jaren 70 was er nog wel eens levensgroot verschil tussen een band in de studio en een band op het podium.
Laat ik voorop stellen dat jazzrock en fusion niet voor mij is: geneuzel, meer geneuzel, onverdraaglijk veel geneuzel. Dat geldt ook voor Valentyne, ja. Alleen is dit live album geen jazzrock. Het is hardrock met af en toe wat blues, af en toe wat jazz (maar ja, dat kun je bij Ian Paice ook terugvinden, nietwaar?) en een sax (soms twee) die er tussendoor scheurt. Ik wil maar zeggen: Colosseum schopt net zo hard tegen achterwerken aan als Deep Purple dat placht te doen en daar heb ik altijd de hoogste waardering voor. De band rockt, de band rollt, is retestrak en de technische vaardigheden staan buiten elke twijfel. Wat wil een mens nog meer?
Wel, de solostukjes (in klassieke muziek cadenza's genoemd) kunnen me niet boeien. Dán missen de heren het muzikale instinct van Lord en Blackmore - en daar meet ik alles nu eenmaal aan af.
En er is Chris Farlowe. De man heeft een krachtige stem, groot stembereik en gebruikt zijn kwaliteiten veel te vaak om zich aan te stellen. Als Thijs van Leer aan het jodelen slaat is dat nog wel grappig, maar de emotieloze vocale gymnastiek van Farlowe gaat ten koste van alle expressie. Farlowe heeft maar één ding te vertellen: "hoor allemaal hoe geweldig ik ben!" Dat werkt mij op de zenuwen.
Gelukkig zingt de man tussendoor ook nog en dan lukt het hem zowaar om de boel niet te verklooien. Niettemin had ik een hogere score gegeven als Heckstall-Smith alle vocale partijen op zijn sax had gespeeld. De band is namelijk op zijn best als Farlowe zijn mond dicht houdt.

Jazzrock, bluesrock, progrock? Zeg 't maar, ze kunnen het allemaal. Misschien dat er iets als Colosseum uitrolt als je het gemiddelde van Chicago, Deep Purple, The Nice en Blood, Sweat & Tears neemt.

De opnamekwaliteit en het samenspel van de band zijn zo sterk dat het haast een studioalbum lijkt. Colosseum heeft de beste combinatie tussen spontaniteit en strak samenspel te pakken. Vocaal vaak tekstloos en over de top, maar niet op een onaangename wijze. Ik vind het opwekkend, en het geeft de band nog iets meer een eigen geluid. Eigenlijk is het hier heel eenvoudig: topmuzikanten = topplaat.

Dit album gehad bij een stapeltje vinyl dat ik kreeg. Na een paar keer luister, kom ik tot conclusie, dat dit een erg goed live album is. Erg energiek uitgevoerd, en je hoort dat het allemaal klasse muzikanten zijn.

Ik ben gek op Farlowe's stem en de power waarmee hij zingt en neem z'n gejodel hier ( anders dan op Page's Outrider album ) voor lief. Thijs van Leer .......

Dit is toch een retegoed album !
Droombolus je schreef 't al en ben het zo met je eens.... een van de beste live albums ooit wmb !
Zoveel topnummers bij elkaar. En dan eindigen met supertop Lost Angeles. Dat orgeltje meteen van het begin !!!! Energieke stem en drum erover heen. Mijn avond kan niet meer stuk ?

Op deze live klopt werkelijk alles : uitstekende muzikanten; breed scala aan instrumenten (vibrafoon, 2 saxofonen tegelijk gespeeld, unieke zangpartijen enz...)
En wat een drive, luister maar eens naar Lost Angeles of Walking in the Park...
Deze plaat gaf mij de aanzet om meer jazz / jazzrock op te zoeken, het begin van een niet te stuiten interesse

Bij bovengenoemde commentaren sluit ik mij aan ,dit is uitstekende jazz/blues rock (eind jaren 60 begin jaren 70) met alles erop en eraan.
Voor de liefhebbers van dit soort klanken wil ik nog even vermelden dat op het Repertoire label inmiddels al 7 andere live albums van dit combo zijn uitgebracht en die zijn ook allemaal prachtig.
Ook het vermelden waard is een 6 CD box met BBC opnamen en om in herhaling te vallen die is ook prachtig.