The Law - The Law (1991)

Nog geen enkel bericht bij dit project terwijl het toch een van de beste zangers ooit herbergde in de persoon van Paul Rodgers. En op zich is het gebrek aan aandacht voor dit plaatje ook niet onlogisch. Rodgers mag wat mij betreft de handleiding van een Ikea Billy kast voordragen, de man heeft een waanzinnige stem. Het songmateriaal van deze schijf is echter van een mager gehalte. Het pompeuze rock geluid wat de heren ten gehore brengen is gespeend van enig avontuur of creatieve invalshoeken. De beste track vormt nog het door Chris Rea geschreven Stone, waarbij het origineel weinig geweld wordt aangedaan maar ook niet overloopt van inspiratie. Alsof je de soundtrack zit te beluisteren van een b-film uit het actiegenre van eind jaren 80, veel opgezwollen geneuzel, dodelijk saaie ballads en wat dies meer zij. Gelukkig heeft Rodgers ons met Free en Bad Company genoeg fraais achtergelaten. Het is jammer dat Paul de laatste jaren maar weinig van zich laat horen, op een studioalbum met May en Taylor, herbewerkingen van zijn eerste broodheer en een coveralbum na is het al 22 jaar wachten op nieuw materiaal. Met zo'n stem zit er hopelijk nog wat in het vat.

Inmiddels al weer bijna 3 jaar geleden en hoewel ik het nog steeds geen uitstekende plaat vindt, moet ik mijn oordeel wat bijstellen.
Het is 1991 en de productie is groots, de sound is pompeus en deze vorm van AOR is op maat gesneden voor de grote Amerikaanse stadions.
Dat is niet direct een negatieve aanbeveling, ik kan wel met een dergelijke productie leven. Het album is ook helemaal zo slecht nog niet, een topper is het nog steeds niet, maar als Rodgers achter de microfoon staat tilt een dergelijke zanger de plaat net naar een hoger niveau.
Wat heeft deze man toch een stem, fenomenaal.
Destijds was ik erg streng voor deze plaat, er staan wel degelijk enkele prima songs op.
Niet de beste van Rodgers maar een herwaardering van mijn kant is op zijn plaats.

Vroeger op cd gehad maar weggedaan omdat ik het teveel een fifty-fifty plaat vond. Maar vorige week in Den Bosch op de grootste platenbeurs ter wereld lag daar dan 'ineens' de lp in NM staat voor nog geen tientje. Dus toch maar meegenomen. Ligt nu op de draaitafel. De stem van Rodgers is genieten. Uiteraard, zou ik er bijna bij willen typen. Miss you in a heartbeat kende ik destijds van Def Leppard. Vond het nooit een ballad die eruit sprong. Doet 'ie ook in deze versie van The Law niet. Wel aardig maar geen hoogvlieger. Al met al is m'n mening over dit album niet veel veranderd. Het luistert allemaal wel lekker weg maar de echte vonk wil maar niet komen. Een beetje hetzelfde gevoel dat ik heb bij het album van Shadow King. De muzikanten zijn allemaal veel te grote klasbakken om prutswerk te leveren. Maar het songmateriaal is toch teveel 'mwoah'.