T-Model Ford - Jack Daniel Time (2008)

James Lewis Carter Ford, oftewel T-Model Ford stierf op 16 juli 2013 in Greenville Mississippi. Niemand weet hoe oud hij is geworden. Hij en ook anderen wisten niet te vertellen wanneer hij geboren werd. Het moet ergens rond 1920 van de vorige eeuw zijn geweest. Hij werd geboren in Forest in het centrale gedeelte van Mississippi. Na een jeugd vol ouderlijk geweld had hij diverse baantjes in o.a. de landbouw, een houtzagerij en hij was ook vrachtwagenchauffeur. Ford is als ik het goed heb 6 keer getrouwd geweest en naar eigen zeggen had hij 26 kinderen. Nadat zijn 5e vrouw hem verliet bleek zij hem een gitaar te hebben nagelaten. Daarop besloot hij gitaar te gaan spelen. Hij leerde hem alles zelf aan en in zijn gedachte had hij zijn favoriete bluesartiesten. Toen hij in het voorprogramma van Buddy Guy optrad werd hij opgemerkt door een mijnheer van de platenmaatschappij. Pas toen het millennium bijna ten einde was in 1997 bracht Ford zijn eerste album uit: Pee-Wee Get My Gun. Een werkelijk schitterend authentiek bluesalbum. Qua stijl heeft het wel wat weg van de heren Burnside en Kimbrough, vooral vanwege de beat lijkt vooral de laatste een grote invloed te hebben. Die stijl die ook wel North Hill Country Blues genoemd wordt blijft Ford eigenlijk de rest van zijn carriere trouw. Je moet voor de gein voor het beluisteren van zijn muziek eens googelen op Forest Mississippi en dan op afbeeldingen klikken. Als je dan zijn muziek hoort snap je helemaal waarom de muziek zo klinkt. Dampende oerwoudblues. Ford die zelf dus niet uit het noorden van Mississippi komt gebruikt behalve de Kimbrough stijl ook invloeden van Waters, Wolf en Hooker. Vooral Endless Boogie lijkt een behoorlijke invloed te hebben gehad.

Of het toeval is of niet, maar in zijn favoriete kroeg Red's Lounge werd dit live album opgenomen. Deze kroeg staat, toevallig of niet in Clarksdale, Mississippi, de geboorteplaats van John Lee Hooker. De titel slaat op het feit dat hij regelmatig bij concerten schijnt te roepen "It's Jack Daniel Time" en dan gaat hij weer loos, soms urenlang doorspelend. Op dit album speelt hij ook akoestisch gitaar en dat schijnt hij niet heel vaak te hebben gedaan. Zeker weten doe ik dat niet. Hij is technisch niet perfect, dat zal ook niet meevallen als je zo laat pas begint met spelen, maar het heeft een impact waar een hoop techneuten binnen het genre een moord voor zouden doen. Dit album is een perfecte weergave van hoe blues hoort te zijn. Stampend, beukend, rammelend, kortom fantastisch. Ook zijn stem past perfect bij het soort muziek. Ik las in een ander topic dat iemand hem nog live gezien heeft. Daar ben ik wel even stront jaloers op kan ik je melden.