Paul Nagle - Eartshaper (1996)

Een leuk item elders op deze site is “hoesgelijkenissen” Muziek >> Algemeen >> Hoesgelijkenissen en daar hoort deze zeker thuis. Het kost me weinig moeite om de hoes van het album Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese Edgar Froese - Epsilon in Malaysian Pale (1975) voor de geest te halen. Ook zo’n hoes met het blad van groene varens en verder een minimaal aanbod van tekst. Alleen het noodzakelijke. Ja en dan voor ik over ga tot het bespreken van de muziek, eerst even kort wie Paul Nagle is.

Paul Nagle is een Brit die in zijn jeugdjaren lid was van een koor. Met dat koor toerde hij door de Verenigde Staten van Amerika. Aan het einde van de jaren zeventig van de vorige eeuw begon hij met het maken van experimentele electronische muziek. Hij bracht deze in eerste instantie uit op cassette en later op cd. Daarnaast bezocht hij door de jaren heen diverse festivals op het gebied van de electronische muziek. Met andere woorden muziek is hem bijwijze van spreken met de paplepel toegediend.

Dit tweede soloalbum van Paul Nagle begint gelijk vrolijk. Bloodstone is echt zo’n nummer voor onder snelle beelden van de natuur. Verder zou het met wat airplay een hit kunnen worden. Wat later in de compositie zijn wat klanken van xylofoon te horen, maar bovenal is het een zorgeloos stukje muziekje om even de sleur van alle dag te doen vergeten zonder daarbij in het stramien te vallen van flauwe lottoballetjesmuziek. Daar is het namelijk te goed voor. Ietwat klassiek is het begin van Herne’s Tale. Het roept een middeleeuwse sfeer op. In gedachte zie ik een rustig tafereel op een pittoresk stadsplein van weleer. Een rustige volksdans bijvoorbeeld. Qua muziek doet het me wat denken aan de minder zware composities van Tangerine Dream. Going Grey begint met donkere tonen. Het stuk muziek wil niet gelijk goed op gang komen. Wat ik hoor zijn experimentele klanken die niet één twee drie zijn te plaatsen. Hier en daar doet het wat oosters aan. Na ongeveer twee minuten komt er meer verhaal in het stuk. Vreemd genoeg moet ik wat aan China denken. Met de ogen dicht zit ik bij de chinees en zie in de beelden en andere zaken een verhaal van een bijzonder volk voorbij komen. Als daar later klanken bij komen die lijken of ze uit een elektrische gitaar afkomstig zijn wordt deze sfeer nog eens versterkt. Door al deze factoren wordt Going Grey een erg prettig stuk muziek met diverse verhalen er in verwerkt. De dikke 15 minuten zijn hierdoor zo voorbij. Aan het einde klinken nog wat weemoedige tonen die deze nog eens versterken. De mooie film is voorbij en de sleur van alle dag staat opnieuw te wachten. Haast en verswinde spoed met af en toe toch een reflectie hoe het anders kan.

Retribution begint een heel klein tikje experimenteel, maar eenmaal opgang is een best spannend verhaal te horen. Het doet met wat denken aan in de bioscoop te zitten. Aan de ene kant het normale leven aan de andere kant de spanning. Zeg maar de wereld van achtervolgingen en liefdes scènes die elkaar binnen een bepaalde sequence opvolgen. Kortom erg filmisch en in no time vliegt een heel verhaal aan mij voorbij. De muziek is dus duidelijk en op vele plaatsen meeslepend te noemend. Een soundtrack voor de fantasie. Black Flowers heeft een dreigend haast klassiek begin. Klanken die uit een kerkorgel lijken te komen trekken me een duister verhaal in. Gaande de compositie komt er wat meer lucht in de zaak. Wat wel blijft is het klassieke wat me wat doet denken aan duistere ceremonies. Ook de niet gelijk te plaatsen klanken versterken de lugubere sfeer. Door al die factoren is Black Flowers voorbij voordat ik adem kan halen bijwijze van spreken. Het begin van Memory of a Day doet me denken aan het ontwaken in de natuur. Rustige muziek vermengt met natuurgeluiden stomen subtiel uit de boxen. Als daar later wat sferische muziek bijkomt doet het mij belanden in gebieden waar nog geen mens is geweest. Eén en al rust en de natuur lijkt haar gang te gaan. Muzikaal iets voor op de zondagmorgen. Iedereen slaapt uit en verder hoeft er niets. Lekker zitten en van de rust genieten. Als ik de muziek zou moeten toeschrijven aan iemand dan zou ik bij Kitaro uitkomen. Die rust staalt het uit.

En wat is zo’n uurtje toch kort als er van alles voorbij komt. In alle rust begint de titeltrack Earthshaper. Uit de boxen klinken Afrikaanse drums en natuurgeluiden. In eerste instantie lijkt het niet opgang te komen. Niet dat, dat erg is, want wat te horen is heeft wel iets rustgevends en laat me zodoende weg dobberen naar onbekende delen van de aarde. Het oerwoud bijvoorbeeld. Daarmee komt er op een fraaie wijze een einde aan dit album wat zoals ik al eerder schreef diverse sferen kent.