Grenique - Black Butterfly (1999)

”You don’t remember me, but I remember you.”

Ondanks dat Black Butterfly - het tot op heden enige album van zangeres Grenique - op het befaamde Motown-label verscheen, wist het album de weg naar het grote publiek (helaas) niet te vinden. Het zal vast niet verbazend zijn dat juist de onbekende albums vaak het meest de moeite waard zijn, en zo ook deze Black Butterfly. Het album roept sterke associaties op met het vroegere oeuvre van Erykah Badu maar ook met het werk van India.Arie, en neen, dat is geen toeval. Het is producer Kedar Massenburg die verantwoordelijk is voor dit eindproduct, en dat betekent één ding: je krijgt kwaliteit voorgeschoteld. Black Butterfly komt dicht in de buurt van Erykah Badu’s twee eerste albums, en hij overtreft naar mijn mening zelfs het beste werk van India.Arie (!), al is dit album minder akoestisch-georiënteerd en neigt dit debuut van Grenique iets naar de betere, authentieke R&B-sound, zonder in dat genre te vervallen.

Opener en tevens titelnummer Black Butterfly is trouwens een mooie uitzondering. Hij lijkt zo te komen van Acoustic Soul, al is dit nummer uiteraard een paar jaar eerder verschenen. Het is die warme en de nagenoeg akoestische sound dat het zo mooi klein en sfeervol houdt, zoals het betaamt eigenlijk, want het liedje is een eerbetoon aan haar moeder. Twijfels en onzekerheden komen naar voren in Should I en You Say, nog twee hoogtepunten op het album. Dit zijn mooie voorbeelden van nummers die weer van Baduizm had kunnen komen, ook opvallend veel op tekstuele thematiek overigens, het zijn zoveel meer dan een lang uitgesponnen slowjams. Het is die heerlijke lome jazzy sfeer die erin verwerkt is en een sfeervolle productie die het hem doen en het nummer extra karakter meegeven. Een vierde favoriet van mij is Trials & Tribulations, het duistere, minimalistische moderne staaltje funk sluit goed aan bij de tekst (over de beproevingen van het leven), en daarmee is ook dit een bijzonder geslaagde creatie.

Behalve de genoemde nummers is al het overige ook ruimschoots de moeite waard. Zo is het refrein van Let Go zeer aanstekelijk, kent Wonderland een heerlijke trage en diepe groove, kan je wegdromen bij de ballads Star of a Story en het romantische Anything, in de weekendsfeer komen met 't funkende Disco, en haar levensverhaal aanhoren op het melancholieke Love Within. Het voordeel aan dit album is het geringe aantal tracks en het ontbreken van interludes of andere tussenstukjes. Productioneel en vocaal is er, naar mijn mening, niets op deze plaat aan te merken. Je krijgt hier elf fantastische liedjes op rij die het beste weergeven wat neo-soul te bieden heeft. Het album zakt op geen enkel moment in, dat maakt dit een meer dan geslaagde plaat. Heel erg jammer dat haar geen opvolger werd gegund.