Sven Hammond Soul - The Apple Field (2011)

nieuw werk van Sven Figee en zijn band.........

Was zeer te spreken over zijn eerste........

Vaak leuke instrumentaties die soms verpest worden door de meest verschrikkelijke vocalen. Veel te zoet, terwijl een rauwe soulstem veel beter bij de organische, ouderwetse instrumentatie zou passen. Soms klinkt ook de productie nergens naar en krijg je een nummer als Love Drunk. Vreselijk.

Fantastisch album met geweldige instrumentals en waanzinnige vocale tracks! Een must have voor elke muziekliefhebber!

Booker T bracht dit jaar een nieuwe album uit. Geweldige orgel-soul-funkmuziek. Dus dacht Sven Hammond Soul, dat doen wij ook. Want ik speel ook op zo’n instrument. Sven Hammond Soul is misschien niet de bekendste naam in Neerlands soulscene, maar de man achter deze act is juist weer erg bekend. Deze man heet namelijk Sven Figee en is rechterhand van Angela Groothuizen bij The Voice of Holland. Elke week zien dus meer als 3 miljoen mensen deze man. Naast deze feiten hebben we deze man ook al voorbij horen komen bij zeer uiteenlopende artiesten als Shary-An, Di-rect, Anouk en Keith Kaputo. Een man met vele gezichten dus.

Wat kan je verwachten van de muziek van Sven Hammond Soul? Een combinatie van stijlen. We horen funk en soul, maar ook filmische stukken. Onmiskenbaar door de karakteristieke sound van de wereldberoemd Hammond-orgel. De vocalen die je op dit album hoort behoren toe aan Ivan Peroti en Patt Riley.
We horen van alles op dit album. Voor ieder wat wils dus. Ben je van de makkelijke popsongs dan bevalt bijvoorbeeld Love Drunk zeker. Dit nummer doet eigenlijk wat aan Jamie Cullum denken.
Maar het merendeel is passioneel (Oh, Woman) en energiek(Push Push). Sterke instrumentals als Timmie’s Blues, Sfeervol en filmisch als El Mariachi. De romantische zielen worden juist weer op de wenken gediend met Last Time wat mij erg aan een John Legend nummer doet denken. Het zijn zomaar een paar voorbeelden die voorbij komen

Minder geslaagd zijn het wat saaie River en de ietwat overbodig Prodigy cover Smack My Bitch Up. Vrij aardig gedaan die cover, maar echt veel toevoegen doet het niet.
Daarnaast heeft het album natuurlijk ook zijn toppers. Die vinden we de prachtige titeltrack. Vanaf seconde één perfect opgebouwd, prachtig! Of als je van wat meer energie houdt, dan is Crumbs Off the Table de absolute funktopper van dit album.

Dat was ook het probleem op de vorige plaat; die vocalen sloegen als een kut op een drumstel. Dan kreeg je op een toch wel sterke orgeltrack een of andere doos die maar wat belachelijks zat te zingen, met zo'n houding van 'wat heb ik een power in mijn stem'. Van die types die 'power' zeggen in plaats van 'kracht'. En zo.