En de derde release van D-Passion alweer dit jaar. Toch weet hij zijn tracks kwalitatief hoog te houden. Twee soorten tracks op deze EP.
Violate is vrij emotioneel aangelegd, terwijl
Pride als een genadeloze doorstampt zoals Hardcore ook bedoeld is.
Violateis niet zwakzinnig ofzo, maar de melodie is nogal treurig (niet in negatieve zin). De vocals passen prima hierbij hoewel die niet echt droevig zijn. Qua tempo is het toch niet te zuinig, het nummer stampt alsnog flink door in de bekende D-Passion stijl. Geslaagde track als je het mij vraagt. Niet zo goed als
The End Of Eternity trouwens, die eerder dit jaar werd uitgebracht. Erg sterke tracks ook trouwens.
Pride werd ook op Defqon.1 gespeeld en werd in warme hand ontvangen door menig mens. Echte stevige beukhardcore. De scheurende synths en de overstuurde harde kick gecombineerd met een korte en kwade voicesample maken dit een ideaal nummer voor als je eens zin hebt in iets harders dan de meeste mainstream. De bewerkte holle metaal-achtige claps die verder in de track hoorbaar zijn vind ik ook heel fijn klinken. Ook goed voor wat extra variatie. Heerlijke doorstamper dit
Ik ben er vrij zeker van dat dit de laatste D-Passion is van dit jaar, maar alsnog netjes dat hij zes goede tracks heeft uitgebracht dit jaar.
Wederom 4 *