Aural Exciters - Spooks in Space (1979)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Dance
Label: ZE
-
Spooks in Space (3:29)
-
Marathon Runner (6:25)
-
Goin' to a Showdown (5:21)
-
Maladie D'amour (5:36)
-
Emile (Night Rate) (6:47)
-
Spooks [Disco Mix] (5:41)
-
My Boy Lollipop * (3:58)
-
Paradise * (3:12)
-
Cool * (3:11)
-
Gina Gina [Demo] * (2:44)
-
Give Him a Great Big Kiss * (2:21)
-
Let Me Down Slow * (2:36)
-
Mr. Softee [Demo] * (3:08)
-
At the Top [Demo] * (2:19)
-
You're So Indiscret [Demo] * (1:13)
-
I Don't Subscribe [Demo] * (2:08)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
33:19
(1:00:09)
0
geplaatst: 4 januari 2024, 16:03 uur
Hier terechtgekomen via Suicide's op ZE uitgebrachte 2e plaat, die mysterieuzer, loungier, meer disco-y en vooral decadenter klinkt dan het meer industriele debuut, terechtgekomen bij deze plaat. Luisterend naar bepaalde sounds valt er een hoop op zijn plek wat betreft die ontwikkeling van Suicide's sound.
Ben verder niet zo bekend met ZE als label, maar afgaande op hun output (Lizzy Mercier Descloux/Rosa Yemen, Contortions/James Chance, Lydia Lunch/Teenage Jerks, Alan Vega/Suicide, Kid Creole, Was (Not Was), John Cale's Music for a New Society etc.) waren ze duidelijk een belangrijke spil in de experimentele New York-scene (met oa migranten van Europese bodem als Descloux).
De geluidsexperimenten in dub en disco waren duidelijk referenties, al horen we op deze plaat bijvoorbeeld ook Blackbyrds/P-funk-invloeden, zoals op Marathon Runner (duurt wmb te lang).
Deze plaat intrigeerde me; vanwege het jaartal (eindeloos gefascineerd door de periode (1976-1982) mede omdat het een van de vroegste ZE-uitgaves en het afgaande op de titel duidelijk een dub-invloed heeft. Nu blijkt het om een soort van feestplaat van een heuse ZE-supergroep te gaan.
Vrij vertaald vanaf Discogs: "Aural Exciters was een project van No Wave en 'Mutant disco'-producer Bob Blank en August Darnell, een van de belangrijkste schrijvers op de plaat. Het bevat vocalen van 'NY downtown stars' als Lizzy Mercier Descloux, Andy Hernandez (Coati Mundi) en Taana Gardner, plus Walter Steding op viool. Later verscheen er wat Darnell-geschreven materiaal van Aural Exciters op albums van Kid Creole."
Opener Spooks in Space leunt hevig op de disco-sound, gemixt met de ska-madness van de 2e Specials-plaat.
Na het voor mij overbodige Marathon Runner springen we door naar het vrolijk huppelende Goin' to a Showdown, een soort van lichtvoetige versie van I Feel Love in majeur met country-achtige slide-gitaar. Hier worden ook de raakvlakken met bijv. The Pop Group duidelijk, te horen in het chaotische avant-garde achtige barpianospel (denk TPG's Snowgirl of Mike Garson op Aladdin Sane).
Maladie D'Amour zit weer meer tegen de vrije jazzdisco van de Blackbyrds aan, maar is zeer aangenaam.
Emile (Night Rate) klinkt een beetje als een Franse new wave-detective gefilterd door de wereld van dub (met name te horen.
We sluiten af met een disco-remix van opener Spooks, klinkt iets wilder en chaotischer.
Van de bonustracks zijn vooral Paradise (soort van manische Springsteen-achtige 50s rock n roll) en Cool(soort van weirde tropical loungejazz) en Let Me Down Slow (doo-wop met diepe dub-productie).
Al met al een interessante maar wat wisselvallige voetnoot van de NY-scene in de periode waarin praktisch elk dansbaar genre (disco, dub, funk, (free)jazz, Cubaanse muziek, ska, tropical/exotica, op wilde wijze werd opgeslokt door witte rockmuzikanten.
Ben verder niet zo bekend met ZE als label, maar afgaande op hun output (Lizzy Mercier Descloux/Rosa Yemen, Contortions/James Chance, Lydia Lunch/Teenage Jerks, Alan Vega/Suicide, Kid Creole, Was (Not Was), John Cale's Music for a New Society etc.) waren ze duidelijk een belangrijke spil in de experimentele New York-scene (met oa migranten van Europese bodem als Descloux).
De geluidsexperimenten in dub en disco waren duidelijk referenties, al horen we op deze plaat bijvoorbeeld ook Blackbyrds/P-funk-invloeden, zoals op Marathon Runner (duurt wmb te lang).
Deze plaat intrigeerde me; vanwege het jaartal (eindeloos gefascineerd door de periode (1976-1982) mede omdat het een van de vroegste ZE-uitgaves en het afgaande op de titel duidelijk een dub-invloed heeft. Nu blijkt het om een soort van feestplaat van een heuse ZE-supergroep te gaan.
Vrij vertaald vanaf Discogs: "Aural Exciters was een project van No Wave en 'Mutant disco'-producer Bob Blank en August Darnell, een van de belangrijkste schrijvers op de plaat. Het bevat vocalen van 'NY downtown stars' als Lizzy Mercier Descloux, Andy Hernandez (Coati Mundi) en Taana Gardner, plus Walter Steding op viool. Later verscheen er wat Darnell-geschreven materiaal van Aural Exciters op albums van Kid Creole."
Opener Spooks in Space leunt hevig op de disco-sound, gemixt met de ska-madness van de 2e Specials-plaat.
Na het voor mij overbodige Marathon Runner springen we door naar het vrolijk huppelende Goin' to a Showdown, een soort van lichtvoetige versie van I Feel Love in majeur met country-achtige slide-gitaar. Hier worden ook de raakvlakken met bijv. The Pop Group duidelijk, te horen in het chaotische avant-garde achtige barpianospel (denk TPG's Snowgirl of Mike Garson op Aladdin Sane).
Maladie D'Amour zit weer meer tegen de vrije jazzdisco van de Blackbyrds aan, maar is zeer aangenaam.
Emile (Night Rate) klinkt een beetje als een Franse new wave-detective gefilterd door de wereld van dub (met name te horen.
We sluiten af met een disco-remix van opener Spooks, klinkt iets wilder en chaotischer.
Van de bonustracks zijn vooral Paradise (soort van manische Springsteen-achtige 50s rock n roll) en Cool(soort van weirde tropical loungejazz) en Let Me Down Slow (doo-wop met diepe dub-productie).
Al met al een interessante maar wat wisselvallige voetnoot van de NY-scene in de periode waarin praktisch elk dansbaar genre (disco, dub, funk, (free)jazz, Cubaanse muziek, ska, tropical/exotica, op wilde wijze werd opgeslokt door witte rockmuzikanten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.