L7 - Smell the Magic (1991)

Leuk riotgrrrl-bandje, waarvan Pretend You're Dead toch wel jeugdsentiment is voor mij. American Society (medegeschreven door Mike Patton) lijkt daar al wel een beetje op en is samen met de single Shove wat mij het hoogtepunt hier.

Het zou een mooie herfstavond moeten worden. Faith No More spelende in De Rijnhal te Arnhem met L7 in het voorprogramma. Helaas kwamen de dames op het laatste moment niet opdagen, waardoor Napalm Death op 21 november 1992 hun plek in zou nemen. Ongelofelijk dat dit alweer bijna dertig jaar geleden is. Net twee jaar eerder kwam Smell the Magic op de markt, wat nu gevierd wordt met de 30th Anniversary Editie van deze underground rock klassieker.

Smell the Magic is geen Nevermind, Ten of Siamese Dream. Die zitten hoe dan ook stukken sterker in elkaar. Toch mag L7 niet onderschat worden. Ze staan aan de basis van de Riot grrrl movement en ze zijn tevens de organisatoren voor de Rock for Choice concerten waarbij het abortusrechten vraagstuk centraal staat.

Geen bonustracks, gewoon de negen nummers in een strakkere mix. Niks meer, en niks minder. L7 staat net als hun mannelijke collega’s aan de oorsprong van de grungebeweging, alleen werd er toen nog onderscheid gemaakt door ze apart in een hokje onder te brengen. Door de gemeende boosheid en schreeuwerige agressiviteit werden ze ook nog betiteld als lastige feministen.

Zo’n kromme beredenering waarvan men gelukkig nu steeds meer van terugkomt, al was daar wel #MeToo voor nodig. Een goedmakertje tegenover de gitaarbands die in dezelfde periode in de spotlight gezet worden. Na het loeiharde punkdebuut L7 wordt er op Smells the Magic overgeschakeld naar een meer melodieus geluid.

Met Shove wordt nogmaals de onderdrukte positie in de muziek business benadrukt. Een vies smerig wereldje met konten knijpende platenbazen. Uiteraard wordt deze direct al als eerste single gelanceerd, waarmee ze gelijk al respect afdwingen bij andere gelijkgezinde muzikanten en de alsmaar doorgroeiende vrouwelijke volgelingen.

Shove staat voor verandering en bewustwording, en valt hierdoor in dezelfde categorie als Smells Like Teen Spirit. Door met een Jimi Hendrix-achtig intro om zich heen te schoppen, wordt er gemakkelijk gelinkt naar de opschudding die zijn protestversie van Star-Spangled Banner opriep. Ook hier vormde onderdrukking de leidraad.

L7 bewandelt steeds meer de psychedelische hardrock kant, waardoor de boodschap nog dreigender overkomt. Death Wish is keihard met de destructieve teksten, en het voortijdige verlangen naar de dood. Een uitzichtloos toekomstbeeld waaraan later verschillende rockiconen uit dezelfde (drugs)generatie aan ten onder gaan. Een vooruitziende realistische blik die frontaal uit de strot van Donita Sparks een weg naar buiten vind.

Het demonische Broomstick gaat nog een duistere stap verder en is met de nodige zelfspot tegen het duivelse occultisme aan. De haastige basakkoorden in Packin’ a Rod geven het een opgefokte lading mee, waarmee Jennifer Finch zich in het rijtje mag scharen tussen de dominante vrouwelijke bassisten, die zo overheersend in de jaren negentig aanwezig waren. Het muzikale orgasme wordt echter tot het einde bewaard. American Society is een kritische verzet song die zich richt tegen de opgelegde Amerikaanse Droom.

Smell the Magic zou vanwege de kijk op onderdrukte groeperingen en de machtspositie van de man zonder problemen zo in 2020 uitgebracht kunnen worden. Terecht dus dat er nu zoveel aandacht aan besteed wordt.

L7 - Smell the Magic (30th Anniversary edition) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De hele Seattle beweging bevatte naast de grote namen een aantal hele goede damesbands. L7 is misschien wel het beste voorbeeld. Hele lekkere gitaarmuziek in de stijl van de bekend mannelijke tegenhangers.
Lekker album dus.