Band of Skulls - Sweet Sour (2012)

Goede opvolger. Er staan een paar geweldige liedjes op.

een proefrecensie die ik hierover schreef:

Het uit Southampton, Engeland afkomstige Band of Skulls debuteerde in 2009 met Baby Darling Doll Face Honey.
Dat leverde al gauw vergelijkingen op met bands als The White Stripes en in mindere mate The Black Keys. Echt vernieuwend was het allemaal niet, maar de band etaleerde wel hun skills om catchy rocknummers te schrijven.
De singles I know What I Am en Patterns bezorgde de band enige status. Dit resulteerde in onder meer een voorprogramma van Muse in Lancashire County Cricket Ground en onlangs nog van eerdergenoemde Black Keys in de Effenaar, Eindhoven.
Nu, een kleine 3 jaar later, is er dan de moeilijke tweede, getiteld Sweet Sour.
De vooruitgesnelde single The Devil Takes Care Of His Own liet al een lekker rockgeluid horen.
Wat meteen opvalt bij beluistering van het album is het volwassener geluid in de opener en eveneens titeltrack.
De zang van gitarist Russell Marsden en bassiste Emma Richardson vloeit wederom mooi samen.
Ian Davenport tekende wederom voor de productie. Hij slaagt er in om in een tijd waar vooral producties te horen zijn in plaats van een bandje, heel dicht in de buurt van het livegeluid van de band te komen. Op wat overdubs hier en daar na, komt het allemaal heel naturel over.
De songs zijn over het algemeen sterk te noemen, en variëren van zompige rock (titeltrack Sweet Sour en eerdergenoemde The Devil Takes Care Of His Own) tot pop/rock (huidige single Bruises) tot wonderschone, lang uitgesponnen semi-ballades (Lay My Head Down en Navigate). Die afwisseling werkt in de eerste helft van het album goed, maar in de tweede helft gaat de vaart behoorlijk uit de plaat. Dit komt vooral doordat er net iets teveel kabbelende nummers op staan. Hadden ze 1 a 2 van die langzame nummers ingewisseld voor een nummer wat meer in de linie van de openingstrack, dan hadden ze een beter uitgebalanceerd album gehad en had het album een betere flow gehad.
Helaas, door die inkakmomenten aan het eind toch een halve ster eraf.
Maar nog steeds een bovengemiddeld goede rockplaat desalniettemin!

3,5 ster

Fijn plaatje, maar veel stelt het in mijn ogen niet voor. De nummers maken een degelijke eerste indruk, maar na een paar luisterbeurten gaan de meeste al flink vervelen. De langere nummers kunnen mijn aandacht helaas niet vasthouden, en de resterende 8 songs zijn wel allemaal degelijk, maar geen van allen weet me echt voor zich te winnen. Ik hoor aardige melodieën en dito samenzang, kortom; ik hoor potentieel. Alleen komt het er voor mij voorlopig niet echt uit.

2,5 sterren

Prima en degelijk album.
Dit was mijn eerste kennismaking van deze band en dit valt niet tegen. Band hikt op dit album nog teveel op twee benen. De commerciële kant kiezen met rockballads of stevige bluesrock. De rock kant bevalt mij het beste. De eerste naam die mij te binnen schoot om maar eens een vergelijk te maken waren The Raconteurs. Geen verkeerde referentie toch:-)

Hier en daar eens een goed nummer maar over het algemeen gezien geen bijzonder interessant plaatje.

Eerste kennismaking met deze band en moet zeggen dat het me niet tegenvalt. Een band met potentie.

Als ze het gaspedaal wat vaker hadden ingedrukt, had dit een heel goed album kunnen zijn. Nu vind ik hem net geen 4 sterren waard. 'Lay My Head Down', 'Navigate', 'Hometowns', 'Close to Nowhere' zijn niet slecht maar kabbelen iets te rustig voort zonder ergens naartoe te leiden. De overige nummers zijn wel erg goed, met het machtige 'Bruises' als absoluut hoogtepunt.

Wat is Navigate een geweldig nummer zeg. Het sfeertje heeft wel wat weg van The XX. Een van de toppers van 2012 naar mijn mening.