Howard Tate - Get It While You Can (1967)

”In this world where people are fighting with each other / Nobody to count on, not even your own brother / So if someone comes along who gives you genuine affection... get it while you can.”

Een prachtige start voor zijn carrière, dit debuut van Howard Tate. Eens een veelbelovende naam in de wereld van (de) soul, maar soms gaat er gaandeweg iets mis. Helaas geldt dat ook voor de loopbaan van Howard Tate, hij kende in zijn leven maar bitterweinig succes als zanger en bleef van meet af aan 'n (relatief) onbekende naam. Daar bleef het overigens niet bij, want ook zijn privéleven verliep lang niet alles vlekkeloos – maar dat terzijde. Los daarvan weet dit mooie debuut prachtig te weerspiegelen wat een getalenteerd man hij is. Hoe kan het ook anders als je terechtkomt bij een grande label als Verve?

Met slechts tien nummers en een totale speelduur van net zesentwintig minuten is dit album wat aan de geringe kant, maar daar staat tegenover dat je tien mooie nummers op rij krijgt. Hoewel ik Howard Tate meer een zanger vind voor rustigere nummers zijn bij Get It While You Can de uptempo’s ook de moeite waard; iets wat voor de opvolger (Reaction) niet opgaat. Wat dat betreft wist Verve wel geschikte nummers voor hem uit te zoeken. Mijn twee favorieten zijn toch wel de ballads, zo staat het liefdesliedje Get It While You Can voor (pure) oprechtheid, terwijl de droefenis van het gebroken hart in I Learned It all the Hard Way veel emotie overbrengt. 't Overige materiaal lijkt naast soul vooral in het teken te staan van blues, en bij deze combinatie van genres zijn het de vlottere nummers die het best te pruimen zijn met Glad I Know Better, Ain’t Nobody Home en het Motownachtige Baby I Love You als de uitschieters.

1 van de beste soul platen ooit gemaakt. Howard Tate heeft een zijdezachte stem, maar schudt ook zo falsettos en vibratos uit zijn mouw. Veel prachtige composities van Ragovoy. Dit past kwalitatief gezien zo in het rijtje Aretha Franklin, Etta James, Otis Redding, Wilson Pickett...jammer dat hij zo onbekend is gebleven.

Bescheiden klassieker toch wel.

"Get It While You Can" is later gecovered door Big Brother Ruud & The Holding Company en "Stop" door Jimi Hendrix. Enigszins opmerkelijk, want dit hier is classy, redelijk gepolijste soul, en de andere twee artiesten waren toch wat zwaarder.

"Stop" staat hier trouwens dan weer niet op (wel op de cd hiervan met outtakes en zooi). Het waarom van het ontbreken weet ik niet, want het nummers is ook uit '67. Qua speelduur was er nog wel wat speelruimte, lijkt me.

Anyway: fantastische plaat.