Rebecca Ferguson - Heaven (2011)

Een stem als die van Rebecca Ferguson komt maar eens in de zoveel tijd voorbij. In de laagte doet hij denken aan die van Nina Simone, in de hoogte wellicht aan die van Macy Gray. De verassing was dan ook groot dat zo’n uitzonderlijk talent haar geluk moest beproeven in een talentenjacht, X-Factor, alwaar ze vorig jaar op een niet-onverdienstelijke tweede plaats eindigde. Ferguson deed mee om een betere toekomst te kunnen bieden voor haar kinderen - gezien Ferguson zelf opgroeide en leefde in armoede. Dat behoort tot verleden tijd. Vorige week lanceerde Ferguson haar debuut - Heaven genaamd - die in de eerste week van de release bijna 130.000 exemplaren verkocht! Voor dit album schreef ze aan alle teksten mee, en kreeg ze bijstand van onder meer gerenommeerde schrijvers als Eg White (Chasing Pavements), Steve Booker (Mercy) en Fraser T Smith (Set Fire to the Rain). Hoge verwachtingen alom.

Hoewel je de gebruikelijke associaties met Adele, Duffy of Winehouse kunt maken, is dat nergens voor nodig. Ferguson is gewoon Ferguson; een dame met (grote) klasse en een karakteristiek stemgeluid! Ondanks Heaven misschien niet de potentie heeft om veel geschikte singles te kunnen produceren, is het als geheel een prachtige plaat geworden die misschien - net als Adele’s albums - iets te volmaakt wil klinken (het ís dan ook volmaakt), maar vooralsnog meer te bieden heeft dan een 19 of 'n 21 en op momenten heel veel rauwer klinkt. De bescheidenheid die ze als persoon bleek te zijn, is ook terug te vinden in veel van de teksten. De mooiste verassing op het album is wel het pseudo-jaren ’50 Fighting Suspicions dat gepaard gaat met een vrij rauwe productie, het effect van het donkere sfeertje waarmee het nummer gepaard gaat is verbluffend. De productie is fenomenaal, nee, het is zoveel meer dan dat!

Nog zo’n mooie toevoeging voor het album is Nothing’s Real but Love. Die mooie en natuurlijke sound van het liedje met de onmiskenbare invloeden van de gospel zijn te prijzen, ook het post-disco(-esque) georiënteerde Run Free is opvallend. De kanshebber om uit te groeien tot grootste hit is waarschijnlijk Glitter & Gold, nog zo’n juweeltje hierop. Niet alleen omdat het tekstueel zo mooi aansluit bij de huidige recessie (”All that glitter and all that gold /Won't buy you happy /When you have been bored and sore / Take care of your soul”), maar vooral vanwege het slimme refrein en de bombastische en ongepolijste instrumentatie. Too Good to Lose doet enigszins denken aan Candi Staton’s - klassieker - You Got the Love, met name de laatste dertig seconden, en daarmee zou dit zomaar een schot in de roos kunnen zijn. Het overige klinkt tevens overwegend perfect. Zo vind je in Mr. Bright Eyes, Fairytale (Let Me Live My Life This Way) en Diamond to Stone een stukje van die oude Motown-sound, terwijl ze met ballades als Shoulder to Shoulder en Teach Me How to Be Loved haar vocale kwaliteiten het mooist ten gehore kan brengen. Het is te hopen dat ze net zo ’n grote naam wordt als die drie andere artiesten die ik noemde. Van de vier is Ferguson wellicht vocaal het beste, want wat 'n stem heeft ze (en damn, wat is ze mooi)!

Ik volg deze dame al sinds zij meedeed aan de X-factor. Ben elke keer weer onder de indruk van haar stem en voorkomen. Beluister eens hoe zij fireflies zingt van Owl City. Zij zingt dit met zoveel emotie dat ik kippenvel krijg.

De nummers fairytail en Glitter & Gold springen er voor mij uit, omdat deze zoals Angelo al beschreef heerlijk Motown zijn. Ik gun haar veel succes en niet alleen uit financiële redenen ( ze deed mee om haar kinderen een beter leven te geven), maar ook omdat ze misschien wel beter zingt dan de gevestigde orde. Rebecca heeft iets mysterieus over zich en tegelijk heb ik er een onwijze zwak voor. Dit album blijft de komende tijd in mijn cdspeler zitten!

Mijn albumcover is compleet anders en velen malen mooier dan degene die hier op de site staat. Wel vreemd, ik heb geen special uitgave, gewoon de normale albumrelease.

Klik!

@Jocharo-T, het album werd met deze cover uitgebracht in de UK, Ierland en Schotland.
De rest van de wereld kreeg 'jouw' cover.

Goed nieuws! Deze geweldige cd krijgt een re-release (ook met de internationale cover ) en zal verschijnen op 15 oktober! Nieuwe tracklist:
01. Nothing's Real But Love
02. Glitter & Gold
03. Shoulder To Shoulder
04. Fairytale (Let Me Live My Life This Way)
05. Mr Bright Eyes
06. Fighting Suspicions
07. Teach Me How To Be Loved
08. Run Free
09. Diamond To Stone
10. Too Good To Lose
11. Backtrack
12. Good Days, Bad Days
13. Strange & Beautiful (Live at Liverpool Echo Arena)
14. Take Care (Live at Liverpool Echo Arena)

Ik moet zeggen dat ik dit album eerst heel lekker vond, maar het nooit meer opzet omdat de stem van Rebecca ontzettend gaat vervelen!

Hoorde Mr. Bright Eyes in de supermarkt en dat was gelijk zo pakkend dat ik aan de hand van een stukje tekst thuis op ben gaan zoeken welk nummer en act het hier precies betrof.

I cannot deny what feekls so true

Dit wordt dan ook met zo'n lieflijk stemmetje gebracht dat de verslavingsfactor bij mij redelijk hoog is momenteel.

Wat betreft dit ene nummer, want zoals verwacht weet de rest van het album mij toch net wat minder te boeien.

Het zijn in dit soort gevallen voor mij toch meestal niet meer dan één of twee nummertjes, maar dan heb je ook wel wat.